էէ
Ո
էլ
տու
94
-
-.
ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ
կուղս ի՛ն ե
ր
ո ւ թ աւուա ք ի մր մէթ։
Օղը պաղեցաւ. ե մենք
ամպե ր ու. մէթ
մ իւ ր ճ ո ւ ե ղ ան ք ։
Ց
օղանման
անձ բ եւ. ո ձ իւն ի փոիւու֊ե ցաւ. գեռ վան ք
ր
չՀա–
սած
։
Տ՚՚՚թ" բ գ աո. ա ւ սա ը ^ մ սաակա
յ զառ ի թ ափե բ բ ա ր գէն ծածկուած
էին
ձիւնով։
Վան ա կ անն ե բ ը բո ին թէ ասիկա աչն ան առաթին
ձիւնն էր։
Այս
մ են ա ս ա անբ առածին
ան գա մ էն պա բ սպա աղա ա ւիական
ի
մ բ
ապաւո բ ութ իւն բ կու աա
յ ։ կբ նմանի
բեբգի
մը։ Ըւն ի թանձր ե
մեծղի
գուռ մը վասն գա կա պա ա յեն ակն ե բ ով։ Առա Հ ին պաակե բ ը ցոյց կու աա
յ
Հա բ ւէէլա կողմ ի վ ա ն ա աղ ա ա կան չէն քե ր ուն ե ր կա բ չ ՚"
ր
ք
ր
*
Գ / ի՚աւո բ գու­
ռը կը գանուի
աբեւմաաւեան
կողմը։
կը մանէք
ընգաբձակ
("՛՛
կ մբ ե Հոն
կը գան է ք գեղեց իկ ղան գա կա աուն
մը ^ ճակատ
ը զա բ գա բ ուած
ճերմակ
մա բմա բէ կաո բներով
։
Առաթնս ր գուե
ցան ք ե րկաբ
սենեակ
մբ ^ ո բուն պաաե բ ու ն ա բաւս–
ՀԷՈ
բ թ անձ ր ութիւն ը մեզի կը յ ի չ ե ցնէ ր մեր ն ո բ մ ան ա ական
սեզանա–
ներ բ ։
Աո ան
ձ ին սենեակ մըփւսփաքեցայ
ունեն ա լ ։ Ա ակա յն ինձազա–
աասիւէէէնուե
ցաւ ո բ աղա ր ա պ սենեակ
Հ կ ա ր , ե երբ տեսա
յ ո բ Մ Էվլուտ
ը
կը պատրաստուէր
մեզի
յատկացուած
սենեակը
ազառկիլ
Համ ո զո ւե ցա յ ո ր
աւելս ր գ էր
պնգելը։
Վանական
ճաչ մր րբին՛ք
զուա ր թ մթն ո լո բտի մը մէթ ։ Աւաե–
լէ*Ր
ս
^՚ՐՐ
տփսէնե
րով կու գա
յ ին . ե բո լո ր վա րգապետնե
ր ր մ իեւնո
յն
ամանէն
կ՚ուտէին։
Անոնցմէ
վեցր
ներկայ
էին ե վեցր
բացակայ
ւ Մէկ"
ալ բանտն էր ։ Լռակեա ց Մ էվ Լ"
լ
"՚
ի ներկա
յութ ե ան գժուա
ր էր
իւօսակ֊
ց ի լ։ Մեր Հիւր ընկա
լ1։ե բ ը այո ե ր կր ին մա բ գո ց Հետ բաղգաաած՝
բա րձ բ
անձն աւո բութ իւննե
բ էի ն ։
Ըն թ բ ի քէն ետք
5
ւիա յա ած ու իւ ի կ
բակարա֊
ն ին
Հ"
լ
բթ
փ ո իւ ա գա ր ձ Համակ
բու թ համբ
մ
ր
լե ցուեցան
ք ։
Հրապուրուե­
ցայ
մասնաւորաբար
իյաղաղ
կենցաղի
տէր ե զարգացած
վանականէ
մր,
ո ր ուն
ին քն ութ
իւն ր
Հր ապա ր ակե լէ կբ վա ր ան
իմ:
է) աղաղ ու վւ\ ի ա առաւօտ
մ րն էր։ Պայծւսռ
ա բեւր
կր ցո լար
գա չւո ին վ ր ա յ ւ Վան ք ին կից տար ատ ափէն
աչքե րն իս կը ս ուղէ բ գ ա չ ֊
տ ին խ ո ր ե ր ր ե կբ բա ր ձ ր ան ա ր գէպի
Հանգ ի պա կա ց
լեռ նաչա ր քե ր ուն
կատարներ
ր
դ
որոնք կր տեսնուէին
իրենց
բազմազան
ձեւեբով
ե
ե ր սակ֊
ներ ով* մչ ուչի
ծալքերէն
վեր, մ ինչ
միֆին
զառ իթափեր
ը քօղաս բկուսած
էին
անոնցմով
։
Ամ աղեր ու այս չերտեր ր կը ծածկէ
ին գետ ը ա յն
գետն
ին վրա
յ ^
ուր ան կը թաղուէր
լեռներու
ամփիթաարոնին
մէթ։
ք ՚ " կ րնկե բացող
քաղց բա բա բ ո յ վանական
ր
ըսաւ թէ ա յս տա բաս–
տափէն
կրնային
լ " ե լ թուրերու
մռնչիւնը
այն ազաՀուն երբ անոնք
կիր–
ճր—
Գուռ գուռէն
—
կը թափէին։
Ջմրան
վե ր թե ր ր երբ երկինքը
թանձր
ամպերով
ծածկուած
կ՝Բէէ՚"Ր
,
երկարատեւ
դոռիւննեբ
կր լսուէին։
Ըն–
կե բակիցս
բ՛՛րեց
որ կիրճին
մէթ աակաւ
ին կը տեսնուէ
ին
ձսւյկւսյ1ս՜Րդ
անունով
Հայկական
բեբգի
մը
աւերակները։
Կը
ցաւիմ որ այսօր գբի առած
ն ո թ ե բուս մեծ մասր
կոբսնցու–
Fonds A.R.A.M