ծամասնութեամբ
Հեռացած
էբ Հայոց
Ասղղ,.,,/,,,,ո Եկեղեցիէն
,
Ընգամէ֊
նը մէկ-հբկռւ
գիւ-ղեր էին դաչտի մէջ ե
3 0 - 4 0
ընտանիք՝
Մոլչի
մէչ\,
Յոֆլան
եպիսկոպոս
երբ ՚Բիւբտեր
ը , կզիտիները
և
Ասորինե–
րը կը սիրտչաՀէբ,
ոբպէսզի
ապստամբին
օսմանեան
տիբապետութեան
Գէ""> բնական
է որ պիտի
սիբաչաՀէբ
նաեւ այն Լ՛ոյերը,
որոնք ինչ-
ինչ տեղական
պատճառներով
բաժնուած
էինՀայց.
Եկեղեցիէն։
Յոֆլան
եպիսկոպոսի
բարեացակամ
վերաբերմունքը
աւելի
գերագոյն
նպատա­
կի մը Համար էր, որ Հետագային
եւս խաղաղ
կենակցութեան
առաջ­
նորդեց
Տաբօնի
յա բանուանութ
իւննե ր ը։
Տ՚սրօնի
մէջ Լ՛"
4
Լուսա­
ւորչականը,
կաթոլիկր
և. Բողոքականը
իրար
չՀալուծեցին
երբեք,
1
ւ
ն ո յ ն եռանդով
մասնակից
եղան
Հայոց
յեղափոխական
չարժումին
,
ինչ­
պէս որ գործակից
էին Յոֆլան
ին
1765
թուին,
աղատագրական
ապըս–
տամ
բութ եան մը
Համար։
7՛
ա ղ ա ք ա կ ա՛հ պատճառներով
էր որ Յոֆլան
եպիսկոպոս
գրամ­
ներ կը ծախսէր
—
բերդ
չինելոլ
Ալատին
փտչայի
տան
Համար։ Այգ
բեր­
դի
չինութեան
ֆերմանն
ալ Յոֆլանը
յաջողցուցած
էր Պոլսոյ
երեւե­
լիներու
միջոցաւ։
Մ ա խ ս ո լա Պէկը յաջորգած
էր իր Հօրը՝ Արոտին
փա–
չտյին,
ըմբոստ
ոյժմ ըն էր ե չբջանր
կիսանկախ
իչխանապետութ
եան
մը վերածած
էր։ ՛Բր տ ա կ ան այս ո յ ժ ը Յոֆլանի
Համար
գերագոյն
ղէնք
•
մրն էր թրքական
տիրապետութենէն
աղատելու
Համար։
Աիմէոն
կաթո­
ղիկոս
այս Հեռատեսութ
իւն ր չունէր։
Սիրով կը Հանդուրժէ
ր
ենթար­
կուիլ
Երեւանի
խաներու
քմայքին,
առանց
անդրադառնալու
որ Ալա­
տին
փաշաներն
ալ Եբեւանի
խանի չափ ոյժէին իրենց
չբջանին
մէջ
1
ւ
կրնային
իրենց
չրջանը
աղատել
թրքական
տիրապետութենէն
,
ինչ­
պէս որ Վրաստանի
հմէրէթի
շրջանի
իչխանը՝
Ա ողոմոն ապստամ
բե ցաւ
Թուրքիս
յ դէմ, կրցաւ իր երկիր ր պաչտպանհլ
ե
ինքզինք
Հռչակել
էմէրէթի
թագաւոր։
Աիմէոն
կաթողիկոս
Հոգեւ ին գէմ էբ
Հայոց
ազատագրական
չարժումին
ե իր ամբողջ
Հա լած ան քը Յոֆլան
ի և. Յով սէվ>
էմին
ի գէմ
ծնունդ
կ՚առնէր
այգ սկզբունքէն
։
Բ. —ԱՆՁՆԱԿԱՆ
ՊԱՏՃԱՌՆԵՐՆ
տլ ծանր կը կչռէին
բանադրանքի
թուղթ
ին մէջ։ Ամբաստանել
Յովնան
ը որ չորս
կաթողիկոսութեանց
չըր–
ջաններու
մէջ գանձանակ
գրած է, որ ծաղկազաբդեալ
մեծ
կոնդակներ
կը ղրկէ
ամէն
կողմ Հայրապետական
Հանգամանքով,
որ նամակներ
կը
գրէ
աչխարՀի
ամէն
կողմ
1
ւ
կը վարկաբեկէ
Աիմէոն
կաթողիկոսի
Հեղի­
նակութիւնը,
կը նչանակէբ
թէ յանձին
Յոֆլան
եպիսկոպոսի,
Աիմէոն
կաթողիկոս
կը տեսնէր
իր ամենէն
մեծ մրցորդը,
որ նստելով
Տաբօ­
նի Ս– կարապետի
վանքը,
կրնար օր մը պատմական
այգ
կեդրոնը
դարձնել
կաթողիկոսանիստ
աթոռ
մը(*) և. ընդունելի
նկատուիլ
թէ՚Աս–
( * )
Աս՛՛՛ր կրն՚ււր նպաստել այն իրողոհՈփւՅւը, «ր Լոհսահորրյվւ տան էյայրապեա–
եերր շրջան ւքք աթոռանիստ վայր րնտրած էին Աւտիյատր, ււրւքէ Ւ)եո.ու. օէր Ա. կարա­
պետը։
Fonds A.R.A.M