ՏԱՐՕՆԻ ԱՇԽԱՐՀԻ
119
իր
իշխանութիւնը
վտանգուած
զգաց ն իր կաթողիկոսական
մ
իապե֊
•
տութիւնը
խախտուած
։
Այգ պատճաոներով
Աիմէոն
կաթողիկոս
դի­
մեց
ամենէն
ծայրայեղ
միջոցին
-
կրօնական
բանադրանքին,
ինչ որ
մահապատիժ
մըն էր, ոբովՀետեւ
Յովնան
եպիսկոպոսը
կը դատապար­
՛
տէր կատարեալ
անգործութեան։
ԲԱ՛ՆԱԴՐԱ՛ՆՔԻ ՀԻՄ՛ՆԱԿԱ՛Ն
ԿԷՏԵՐԸ
Բւսնադրանքի
այս թ ո ւղթ բ
ընդար­
ձակ գ ր ութ իւն մըն է ե կր պո։ ր ունա­
կէ այլազան պատճ առա բանութ
իւննե
ր ,
ե նշանաւոր
է այն ատելավառ
ոգիով,
զո I՛
Աիմէոն
կաթողիկոս
կը ցուցս։ բերէ ն ո յն գարու
ամենէն
նշանա­
ւոր
եկեղեցականին
գէմ, որ
15
տարիներէ
ի վեր Գլակայ
վանքի
վանահայրն
էր ե իր ազդեց ու թե ամբ կը Հովուէր
Հայկական
նտՀանգնե–
ՐԸ>
Անէծքներու
,
անլսելի
ո բակուէքնե
ր ու շտեմարան
մ րն Է այս դրու­
թիւնը,
աւելի
վայել ա ր իւն ա ր բո
լ
իսլամ
մոլեռանդ
չէյխի
՛
ք
Ը ,
Ք
՛՛՛
ն
Հ
ա
յ
ո
. 1
կաթողիկոսին։
)
>ժ ի ծնունդ,
սատանայի
գործակից,
սատակման
արժանի,
աղգի ե եկեղեցիի
քանդիչ,
Ա. Լուսաւորիչի
աթոռը
ոլրա–
9"
Դ)
արատաւոր
սուրբ ե ուղղափառ
Հաւատէն,
կեղեքիչ
,
բռնակալ, ան­
ղալատներուն
գործակից,
րմբոստ ի տէրութենէ,
ե լ ն . , . ։
Անգտանելի
քառերու
շտեմս։բան
մըն է բանադրանաց
այս թուզթր,
որ տասը
գլուխնե–
րու բաժանուած՝
կը թուէ
Յովնան
եպիսկոպոս
ի յանցանքները,
ո բոն
ցմէ՝
Առաջինն ե.—
Որպէս
թունաւոր
զէնք,
«
արտեյանեյն ՛ի կրօնից
եւ ՛ի կարդաց Սրբոյ Եկեղեցւոյս Հայաստանեայց։ Ք ա նզի ինքն յայտնաւդես
ա ռներ դ՚ախթարւք ա յո ւթիւն եւ հետեւողացն նոյն տար աղանդ ոց ՛ թույատրեր
եւ ոչ յիներ ւ|ւ՚եժխնդիր. ս՞ինչ ս՞եծ մասն այնւք դ ա ւ ա ռի փոխեցան ՛ի նոյն ա–
ղանդ եւ բադուս՞ս ՛ի նոցանե ո եռնա դրե աց ՛ի ք ահա ն այո ւթիւն » ։
Առածին
ամ բա ոտ ան ո ւթ ե ան
ձեւակերպումէն
ետք,
բանադրան­
քի
թուզթր
կ՚աւելցնէ
թէ երբ վանահայրը
կը Հանդիպէ
ր
այնպիսի
•
գիւղ
մը, ուր կաթոլիկներ
ե ուղղափառ
Հայեր
միասին
կը բնակէին, ա–
նոնք
միասին
ներկայ
կ՚ըլլտյի՛
1
՛
եկեղեցիին
մէՀ ի ներկայութեան
Յով­
նան
եպիսկոպոսին
,
ամէն
մէկր իր դաւանանքով,
իսկ եպիսկոպոս
ր
վրէժխնդիր
չէր րչլտր
անոնց
Հտնգէպ։
Երկրորդ. ֊
Յովնան
եպիսկոպոս
նուիրակներ
կը զրկէր
չ՛՛ բս
կաթողիկոսական
շր շռաններ ր ե ամէն տեղ գանձանակ
Հաստատած
էր ե
•
գրամ կը Հաւաքէր
։
Ըստ բանադրանքի՝
այղ դրաՏէնեբը
չէր
յատկացներ
•
Ա . կարապետի
շ ինա բ ա բու թ եան , այլ կուտար
Ալատին
Պէկի
որդիին,
Մախսուտ
Պէկին, որ այգ ժամանակ
Մչ՚՚յ
փաշայութեան
տէրն ու տի­
րականն էր։ Ամբաստանագիր
ը կը չեչտէ թէ այգ մեծ գումարները
կը
տրուէին
փաշային
ոչ թէ անոր
պաՀանչմամր
կամ բռնութեամբ,
այլ
Յովնան
եպիսկոպոս
իր կամքով
կուտար այդ գանձը,
որպէսզի ազ­
դեցիկ
երեւնայ
Տարօնի
շրիսնի
բռնաւորներու
աչքին։
Դրամական
մեծ ծախքերով
Օսմանեան
արքայէն
Ֆերւք ան
ն եր բե֊
սել կուտար։
Այդպիսի
թոյլտուութիւն
մըկրցա» էբ բերել տալ Պոլ–
Fonds A.R.A.M