71
ՊԱՐ
ցա արութեան վրայ, բառի վերջին մ ասր
համարում է
ք է շ
< է ե 3 6 Տ Յ ,
իսկ *ամ–
պարսւ
ենթադրում է որ լինի «լոյս» նը֊
շանակութեամբ
մի բառ. ամբողջը իբր
իրանեան
փոխառութիւն։
Վերի
մեկնու֊
ւթիւնը տուաւ Բազմ. 1895, 51, որի հետ
նոյն է Փորթուգալ փաշա, Եղիշ՚է 400,
(«
ջահակրօն»
իմաստը հանում է արաբ.
Ձ է ^ 3 1
՚ – 1
< Յ Տ
«
լուսաւոր»
ձևից)։
նոյնր
անկախաբար
ունի Թիրեաքեան,
Արիա֊
հայ բռ. էջ 24,
Ցօա^ատէշ
ՀԱ 1927,
763
հանում է
բՁւ՜էՁ
–
>աաւ՝տ–ք
բառից
և մեկնում է «Պատժական
օրինագիրք»։
ՊԱՑԱԽ
«
անծանօթ
մի բոյս». Ախտարք,
ունի միայն ՀԲուս. § 2533։
ԳԻՌ
Վն.
պացաղ
«
բողիկի
նման մի
խոտ է», Բղ. «կորնգան կամ զուիրակ»։
*
ՊԱՑԻՆ
«
կոնք
(
մէջր
լուացուելու հա֊
մար)», նորագիւտ
բառ, որ մէկ անգամ գոր­
ծածուած է Անսիզք 45, «Զսյրթէլ
ի պառկե֊
լեցն և ի բաղնեց
ըռահէն և յայտ ցեղ սա­
րութենէդ, որ է պացին, սատր, սաւան»։
նոյնը կայ նաև Մ աշտ,։
= Ֆրանս,
0 3
Տ Տ 1 Ո 6
«
կոնք, լական» բա֊
ռից, որ ծագում է կելտ,
Է Յ Օ
«
խոռոչ» բա­
ռից։ —Աճ.
Այս
մեկնութիւնս
անտիպ է։
Նոյնը
անկախաբար
ունի Հացունի, ճաշեր 84։
ՊԱԻԱԿ, ի-ա
հլ. «մախաղ»,
ունի
միայն
ՓԲ յաւել, անստոյգ
բառ։
ՊԱԻԴՐԻԷ
«
մեղմանալ,
կակղիլ,
գոռոզու­
թիւնը իջնել», անստոյգ
բառ. մէկ անգամ
ունի Ռսկ. եբր. իր. «Թեպէտ և կարի ոք մե­
ծամիտ իցե այրն, այնու վաղ պաւդրի,
յոր­
ժամ
հեզութիւն
պարկեշտութիւն
ցուցանես»
= յն. ֊գ&ճռձօ) «իրեն քաշել,
հրապուրել»։
ՆՀԲ մեկնում է «բառ անյայտ,
իբր
յն. ձգել, քարշել,
֊
գւճ-ձ՚յԱՀ որ
թարգմա֊
նի և
պատրել,
թերևս այսպէս էր դրե֊
լի»։ ՋԲ «ամփոփիլ,
զսպիլ,
ցածնուլ,
քաշվիլ»։ ԱԲ ջնջած է այս
բառր։
*
ՊԱՔԱՐԱ8
«
արջառ, լուծ կամբեռ
քաշող
եզ» էմբ. ի լծ. Նիւս, կազմ, ուրիշ
օրինակ
չկայ։ (Գործածուած է յգ.
պաքարայք
ձևով,
որից ՆՀԲ սխալմամբ
եզակին
դնում է
պա­
քար) :
֊
Արաբ.
օ^-Տւյ
ե Յ ( | Յ ք Յ
«
արջառ, եզ, կով»
(
սրա ցեղակիցները տե՛ս վերր
պախրէ
բառի
տակ)։—Հիլբը.
274։
ՆՀԲ և ՋԲ համարում
են
եբրայեցե­
րէն։
՛՛՛՛՛
ՊԱՔՍԻՄԱՏ (ի
հլ. ըստ ՆՀԲ, բայց ա֊
ռանց վկայութեան)
«
կրկին եփած կամ չ ՜ ֊
րացրած
կսկուծ հաց» Վրք.
հց՛ սրա հին
օրինակի
մէջ գրւում է միշտ
պաքցամատ,
անդ՝ Բ, 478, սխալմամբ նաև
տ աքսիմա տ
(
վերջաձայն
տ
ազդել է գրողի
մտածութեան
վրայ) անդ, Ա, էջ 566 —567,
պաքսիմիտ
Մխ, բժշ, 45։
֊
Յն, 1ԼՕ.Հւ.\Լձ.նւ՝յ, որ ե ասւում է ա\Ա^Ա1^Հ,,
•
^«ւ
-
ւօէՏտ։;,
ՀՀԱ^7.\ւ67յ՛.՝^
1
էօւ
$5ա.7
.5
է(^,
ոօ.է–ղ\ւձն՚.01,
՜
ռ.0.^Ա\տ.(Լ110՝1 ,որոնք նուազական կամ
յոգնական
ձևերն են
՚
I^^;է
(1
^<;,
Դ։ՅՀՕ.\Լ5.<;, ոօՀդւ^,
սօւՏխյյս՚է–/);
բառերի
(
ՏօթհօշԽտ 839).
փոխառութեամր
անցել է նաև ուրիշ
լեզուների,
ինչ. մլսւ.
բ Յ ճ ւ ւ Ո Յ է ա ա , բՅՃՅւՈՅՇաւՈ,
վրաց.
Յձ^եօՅօ–
յ^օ պաքսիմադի,
ասոր,
)֊*֊•
Օստօ
ո ^) բ31<–
ՏաՈՅ,
պրս.
0\.*
~~ՏԼՀ
եՅետւաՅ՜է,
արաբ.
եՅգտսոՅ
՚
է, Լ Ա յ կ
եւ§ա<ւէ,
քրդ.
հ&ՃՏ&Ոռ
(
յ՜ԱՏէւ,
\
Լաձ.
0
X3111.
էջ 54),
թրք.
եշհտաւշէ,
բուլգար.
թՇտաշէ,
ռում.
ԲՅ
1\–
ՏւՈ13ւ1ս,
հունդ.
Բ6Տ2Ո16Լ,
հին սլով.
թՅւ<Տւ–
1
ՈՅ
(1
ս,
բոլորն էլ նոյն
նշանակութեամբ։
(
Յոյն բառի ծագումը անյայտ
է.
83
քե16Ր (16
Ա֊պւճձՀձ,
Օւօէ.
էւՄՕււ–.
դնում է թրք. յ
եշւ՚ե
«
ուժեղ, ամուր» և ձ\.Հ
–֊
յ
Տ1Ո13՚ձ
«
նա­
շիհ» բառերից, որ
Տ6ւճշ1
Մխ. հեր. § 141
մերժում է հայերէնի
մէջ բառիս հին գոյու­
թեամբ.
Տ օ թհ օ Շ ւ Ց Տ
համարում է պրս. որ
նոյնպէս յարմար
չէ)։—Հիւբշ.
371։
ՀՀԲ համարում է լտ.։ ԳԳ պրս., ՆՀԲ
թրք. ձևի հետ է միացնում։ Տէրվ. Րձ–
էՅւ
՜
ա.
69
յն. և պրս. ձևերի
հետ։
ԳՒՌ. — Ախց.
ք ՚ ա ք ս իմ ա թ ,
Ննխ.
բաքսլւ–
մադ, բասմադ, րէսմէթ,
Սեբ.
բէ՝սմէ՝թ,
Սը֊
վեգ.
բաքսիմութ,
որոնցից ոմանք նոր փո֊
խառութիւն
են թուրքերէնից. յայտնապէս
Պ լ.
փէքսիմէթ.—
հետաքրքրական է Արբ.
դէս–
մէթ
«
իւղով ու ձուով պատրաստուած
պաք֊
սիմաթ», որներկայացնում
է վերի
տաք­
սիմատ
ձևը։
Fonds A.R.A.M