140
Ա Ն Ա
է՛ կոծ ղ ա ռս ո։ ի)ե ան եւ յալիս
լալեաց.
Պար
առեալ
բգքեւ
.
ամակ
սրգագգեաց,
ԵրգԷ ընդ
՚
հաւթայ
յողբ
–
առաչանաց։
Ո՞ւր ես Գա՝սպաբիկ,
որղեա՝կ
վ, ա ք ա ղ անց,
Որդեա՛կ
իւք
V՛
IIIII ւ1ք ա ր
լո յս իմոց ա չ ա ւյ:
Յամ՛ի տեառն
1852
Մայիս
I
Տուն
27. —
Միսսւք
Ամ՞իրայ
Ա՚իսաք–
եան,
սեղանաւոր,
մ՚իՀոց
ւ/՚ր
«
մ՚իւթէվէլլի»
եղան՜ է Ազգ..
Հիւանգանոցին։
Ծնան Է
1790
ին եւ վախ՜ճա՛նան
1856
3 " ֊ 5
՚
ս 1
–
ա ր
31
ին
(
Հ. Տ–)–՛
կառուցան
Է
ԱթԷնիայի
Ա.
ՅովՀւսսՂւէս
կարասք ե ա եւ ^օյա՜ճի
Ղ^ի՚֊ղի
Ս» Երէց
ՄաԳւկսՈււյ
եկեղեցիները։
ք*ր պարսաւի,
*1
ւա իւ աւո\քէ՚ք
ի
"
Է
ա
վ^՛
"՜
ՐԱ
ԱւՐիրւսեերւււ
ուղզելԷՊւ
յեաոյ,
«
Ոասքնաւո֊
ր^քքն Հեղինակ
ր կր սկսի
յարձակիր
«
Հո՜
գեւորակաս.)
գասսւէւ
՚//՚«՛
յ։
ՀյարուււակեՂւ^Ա
ուրեմն
։
^8.––
Է՛յ գանք
նայինք
Սաեվւան
Ապշանք
Ֆ)օթօգ ւդակաս
գլխուն
վրան։
Մենք
գիաէինք
քի Պաարիարք
է,
Մէկէր
իսէ մ՛արգ չէ
օրթան։
—
Ո՛՚ վ անամօթ ա մրար ա աւան ֊
«
Աղաւնի»
քեզ
մի շ ա կր
ճանչնան։
ք*ն*Հ հարս ունես՝ ագոաւ աչ չես,
Ըրած
գործերդ
մի։ շ ա կ*
երեւան։
30.
—
Խաֆթան
հագար
պատրիարքական,
Այ
ս
երկրորդն
է, վա՛յ
գլխուղ
վրան,
Առա^քինէն
շաա խալթ
ըրիր
Հիմ՛ակ
մեղի
Յուդայութեան։
31.
—
Մ օրասդ
ճերմակ
կ՚իյնաս
օրթան^
Կ եղծաւորեաչ
ք
փ ա րի սեց ական,
Ղլիյէդ կա պահ
մ էկ
եուլարով
Աի/ոոի
մէջ կովու
նրման։
կՊւթ–ա1լսՈւ է, ի
^^Աքէ"
՚
էիւ֊րաւ
կչլ
Հաս֊
կրթուի,
Սաեվւա՚նՊաս
((
Աղաւ1ւի))
ԱաքարեաՊւ
^կաարիար^ր։
՝0*1
ւաՆ է
177
1
իՊւ ^կրուսա։ Պօ֊
ղոս
արքեպիսկսպոս
Գարագօչեան,
սրուՊւ
ամ՝եՂւ^ն
սիր ու ահ
աշակերսՖ
էր,
ԱղաւՊւի
Հ Ի Տ
կոչան էր զայն,
անոր
բարեմ՛իտ
եւ
Հեզա–
Համ՚բո
յ ր
բնտւորութեանր
ՀաւՐար։
1828
Մ "՛յիս
24
ին ԱրւՐաշի
վանքին
ՀիՁնարկէքլլ
կատարեց։
IIտե վ։ան՛հոս
Ազաւնի
Պատրիար­
քին
պաշտօնավարութիւնր
նշանաւոր
շրր–
Հան
ւՐր1ւ է կ. Պ»լսոյ
Հ
ա
յ
ո
ց
Պատրիար­
քութեան
էՐԷՀյ
Աեզանաւոր
ԱւՐիրաներու
կուսակից
(
Լէ լալով,
էսնաֆներու
գ ա աս­
կար
զ ին թշնաւ/ութիւն/ր
Հրաւիրեց
իր վր֊
րան.
ւՐա՚հաւ անւլ
ե՜րբ իւսկիւսւարի
շՀեւՐա–
րանր փակուեցաւ
սեղանաւոր
Ամիրաներու
չկաւՐութեսւնր
Հետեւանքով։
Երկու
անգամ՝
պատրիարքութիւն
րրան է
(1831—1839
եւ
1840—1841),
մ՛եռան
է
Նիկոմ՚իգիոյ
ւՐԷՀ
1853
Ապրիլ
Հին (Հ. Տ՛),
թազուան
է քա­
ղաքին
Հա
յ եկեղեցւոյն
բակր։
Ատեվւան–
նոս
Աղաւէւի՝
թուլան՜ է իր
«
ինքնակենսա–
գրութիւէւր,)
որ պտՀուան
Էր Արմ՚աշի
վան­
քին
էՐԷՀ։ ճարտար
քարոզի
չ էր.
կաղմ՚ուան–
քով փափուկ,
բայց
տոկուն
աշխատութեան
մ՝ԷՀ
։
Ագ՚էէ՚ւյիկ
ձայն
ուՊւէր, Հանգարտ,
խո–
Հեմ՝,
աւլեիւ
եկեղեցական
ւՐլլն էր, որ սի­
րելին կր դաոնար
զի՛նք ր
՜
ճանչցուլ1ւերուն։
( «
Պ ա տ մ ՛ ո ւթիւն
1
Լրւ1՚աշոլ», Օ ո ք ա նե ա ն Մ. Պատ­
րիարքի, ե ւ «Կ. Պ ո լ ս ո յ Հ ա յ ե ր ը ե ւ ի ր ե ն ց Պատ­
րի ա ր քն ե րը » , Հ. 0.սատուրի, Ընդ. Օ ր ա ց ո յց Ադգ.
Հ ի ւ ա ն դ ա ն ո ց ի 1901, եջ 2 1 3 — 2 1 5 ) ։
32.
Ա/" Ասաաուր
Պաղճի
աղան,
«՚
Բալապալրքտա
քիւլահ
քաբան».
Ութսուն
տարվան
խենթ
փիսկոպոս֊
էշ սարֆրներր
հիմակ
գա
ան։
33.
Ըսին
անոր
«
Հա՛յր
պատուական.
«
Մերին
ձեոքն է այս
ամէն
բան։
ւ(՝/՝եզ
մ ին ա ս ի պ
տեսնալովսիս,
«
Ման սուպ տբվինք
պատրիարքական։
3՛..
—
երբ
լսեց
այս փախուկ
աղա՛ս,
Իսկոյն
ելաւ շտկեց
ճամբան,
ք՚էպ ի Գուռը
գնալովը,
Բաթրիկ
եղաւ
ութ
սարրաֆեան։
35.
—
Ջե"ս ամաչեր,
ամբարտաւա՛ն,
Խրա՞ա տալ կ՚ս։ ղես, շաա ժամեր
կան,
Կարգ եւ Սկի՛։
վրայ
տալով
Եղեր
մատնիչ
այն խեղճ
մարղկան։
Fonds A.R.A.M