ԱՆԱՀԻՏ
71
սեղՏ
կերւդր ու դեղագիտական
տեսակէտով
ալ չեՏ
կարձեր
ոլ։ Յնաչուն
արմէք Տր ՛Լ եր կա յա
չյ՚ն ե՛ն ։
Թէո֊
՛
յ/՛՛//՛
Տարադրական
րամնին
դորհերն
ալ
Հեաա–
քրքՐ"կան
նորութիւն
Տր չեն սլարունակեր,
նոիր
կարելի
է
ա՚՚֊եւանդՏան
տեսարանին
ՀաՏար
(
Սիդոննա,
հչ
86).
Փէսլասլճեան
Տիայե իր սեւ
ո ւ
՜
ճերՏակի
սլա.
շարով
կրնայ
դոխերու
թրթռացուՏր
եւ դրաւչու
«,
թիւ֊նր
արթնցնել
Տեր Տէչ. ասիկա
վալւաղրիշին
կաՏ
դհադրիչին
աձենաՏեհ
փառքերէն
Տկկր
կր
կաղՏԷ՝
ենթադրելով
դժուարին
թաւիանցուՏ
թէ՛ դոյ–
ն եր ո
Լ
.
յ ա ր արեր ակ ան ա րօ*էք
ին
է
լ
թէ՛ ան ոն էլ Տեր
ւ
Հոգիներուն
վրայ
արձադանգի՚էւ
իսկութեան
։
1\
Տփոփելով
ու. եդրա կացնելով
կորսենք,
՝
$Է–
սլասլձ՜եան
Հարազատ
ղաւա1լն Է իր գարուն,
ր լ–
լալով
անՀաաասլաշա
եւ րնտրոդալւար
օդտուոդ
Տր
ա սլա դա յասլաշա
ու ՏասաՏր
ալ
իւ ո րան ա
րդասլաշտ
ու իւորՀրդասլաշա
դպրոցներ
Էն, կր ՀԱսնայ ու կր
Հարուլի
դ&ադր ութիւն
ր րս ա կարելւոյն
ա՛ննիւթ ակ ա֊
նացնել
անոր ՏԷ^ դնելով իր Հոգիին
կշռոյթր
եւ
ղդացուԱներր.
Տիտքն
ու տեսակ
Տր
երամշտակա–
նու թի ւն Տեհ ղ եր
ո ւնի ն իր դորհ եր ո ւն Տ Է^.
քի
1
֊՛
տեր,
րասատրելու
նոր ու գրաւիչ
ձեւեր
եւ
դՏայ–
լելի
էլա յա քեր
կան Հոն, թէեւ
երրեՅն
ալ կր Հան ֊
ւլիսլիս
սովորականին/
ու կրէլնուսՂւերու
յ
1
։
ր դիհե–
ր ո ւն
դի ա ա կ
լ
ք՚" թի ւէ՚ն ու զգաց ու Տր
ո ւնի ան ։ Կր
կարհենլ>
որ աեդ աեդ քիչ Տր աւելի
նուրր եւ Հա»
աո
ւ դիհեր^
Տ ան րա Տասնութեանց
աւելի
Հոդահու
կատարելութիւնն
Տր, րաղՏաթիւ
փչաններու
աւելի
ւլդ 1
1
ք
շ դ որհ ահու թեաէւ Տր Տիաց ահ՝
ք ի չ Տր ա ւ ելի
<1սլիա, շէարՀ ու լոյս*
Տարդկային
ՏարՅհո խ
ալր֊
ուելիք
շատ
աւելի Տեհ աեդ Տր, րնկերային
՜
^ ^ ՚ շ ի չ
ՀնՀնու
քներ
Լ՜
ձերրադաաուՏ
Տր
է
կեանքի
տուեալ–
նե րու1։
աւելի
անն ա իւ ա ւդա շա ր ու ս րաադին
րնդու
նելութիւն
Տր շաա
րսւ1ւ
սլիտի
շա Հեցն
Էին
իրեն
դարձնելով
դինքր
ա
ր ՚ լ ի աՏենԷն
Տեհ ու
սքանչելի
դե դա զարդ իչն ե ր էն Տէկր
դ
ք անի որ Հայութե
ան Տ էչ
անկասկահ
առածին
գիհին
վրայ
կուդայ
արդէն
եւ
եթէ
Տիայե
արդիական
ուղղութիւնէ
նկս ս ի առ–
նենո՝
աՏենաՏեհն
Է ( 1 ) ։
ԳԵՂ ՈԱ՝
Ի1ՀՆաԲԻՐԵ1\Ն
"
Նիւ է»օրք
(1)
Ցօդուածագիրր, ՈՐ ՚քեւսապսեանի զոր–
ծեն միայն «Սիդոննա»յի եւ Թեոդիկի «Տարե–
ցոյց»ին պատկերսպարդութիւններուն ծանօթ ե,
կ՚անդիտանայ թե անիկա ոչ միայն գծագրիչ, այլ
նկարիչ ե, եւ թե անոր ամենեն կարեւոր ու
լիակատար եջերր —խորհրդանշանական պատ­
կեր կամ զարդանկար— անոնք են Ո ԼՐ իր տե–
սիլներր կ՚արտայայտե գծերով ու գոյներով։ Կր
ցաւինք ՈՐ Տնարաւորութիւն չունեցանք գունա­
ւոր վերարտադրութիւն մր տալու այն զմայլելի
գործերուն որոնց լուսանկարր կր որատարսւկենք
ներկայ թիլին մեջ։
Ծ.
հ.
Fonds A.R.A.M