68
ԱՆԱՀԻՏ
կան
այլ Տանաւանգ
Հոգեկան
խորունկ
եւ
այլապէս
անթարգմանելի
ապրունՂէերու։
Խորանարդապաշտ
դպրոցէն
առահ
Է
հալալեե–
րու գաղափար–,
բայց
1
լարոգ
եւլահ
Է՝
հալալին,
ղանգուահին
տպաւորութիւներ
տալով
Հանդերձ
աննիլթականագնել,
գաղափարականացնել
ղանոնք,
խորՀրղանշանական
տեւական
ու
|քտԱ1ԼՈՐ
արժէք–
ներ
Հագցնել
անոնս :
(
>|ւ(յուք
ք\^՛ աշխարՀի
տեսարաններր
իրենց
ս ո «
վորտկան
ագգումէն
գաա,
րր Հոգիին
կուաան
որոշ
կշռոյթներ,
գոր
գիհերու
Ջրխոցաւ
1
լր
յաւերժացնէ։
Զ՛ելեր,
ղանգուահներ
ու
շարժուսՂէեր
տեսակ
մը
երաժշտական
վիճակէ
մէ$
կր
ւլեեն
գինքը,
պիտի
շոհի
թէ
ան
(
յ՚երսւժշտսւգծագրե.
իր
գորհերէն
իւրա քանչիւրր
կարելի
է Հարաղատօրէն
թարգմանել
երաժշտութեամբ,
ու
կարհեմ
գհահ
ժամանակ
դաշնակահ
րլլալու
տպաւորութիւնր
կր կրէ
է՚"ՔԱ*
ինչսլէս
անկասկահ
ամէն
մեհ
նկարիչ։
1'
ր գհագրութիւսները
յա՜ճախ
բազմաթիւ
ու
ան^աա
տպաւորութեանց
եգանակաւորուՅներ,
Հա,
մագրոլթի
ւնն եր
են •։
Հարցուցէ՛ք
իրեն
թէ
է ^ ՚ Հ
ո
Լ
ա
Տ"
Ի՚*՚ձ
կորոլ–
թեամբ
կամ ցայտքով
աւարտեց
իր գորհը,
ապդւՀո–
վարար
պիտի
չկարենալ
չա՜ճա
իւ բառերով
բացա­
տրել,
ներքին
մգում
մր,
կշռոյթ
մր այլպէս
Ը"ել
տուահ
է իրեն, տեսակ
մր պաՀանչ
զգաց ահ է
ա
յ
ս
ինչ
րնգՀանուր
կերպարանքը
տալու
իր
գորհին.
նաի։
բանականութիլէւն
ու ճաշակաւ
Է որ կր
վարեն
ղին քր պատկեր
մր սկսահ
պաՀուե,
բ
ա
յ ց
ը-դՀուպ.
կր գեղազարդէ
ան՝ տեսակ
մր անկապտելի
պա՜
Հանչէ
մղուահ,
չի կրնար
ուրիշ
կերպ
ր^՚ել։
Այսքան
աննիւթ
կամ
Հոգիի
Հպո՚աակահ
գհա–
գրութիւն
մր, սակայն,
գւսՀավէժ
կր, գիմէ
գէպ
ի
ներանձնականր,
անՀաոկանալին
ու գաղտնին,
V ալ֊
լարմէի
կամ
Ռէմպոյի
րանաստեղհութետնց
Հան­
գոյն : Այլ Քէպապճեան
Հոս ալ
գրեթէ
միշտ
կշ
զգուշանա
յ լպրհուն
գետիններէն.
Արեւելքցիի
իրա­
պաշտութիւնը
վտանգաւոր
սաՀմանին
՚/(՚
ա
.
է
կլ\
կեցնէ
գինքր
բարեբախտաբ
տր :
Ապագայապաշտ
դպրոցէն
առահ
է
անցեալր,
ներկան
ու ապագան
միանգամայն
*
յ"յ–
տալու
1
լևճռալից
դաղափարր
:
Հեռանկարի
ևւպշեցուցիչ
խաղերով,
նո(ն գորհին
մէչ մէկ
քանի
տարրեր
խո֊
րութեամր,
Հեռաւորութեանց
տպաւոր
ութիւնր
տա­
լով (տես
Սիդոնսա,
է չ
67, 73, 77, 81),
կրցահ է
գրեթէ
միշտ
զդացնել
փլաններ
ու
ղանագանութիլնր
ու
ղանոնք
անծոտել
իրարմէ։
Բնականաբար
եթէ
այս
ուղղութիւնը
շեշտուի
իր
«՛
է»
հայրս,յեղօրէն,
կրնայ
յստակութեան
քիյասել,
մասնաւորաբար
նո֊
րաղտնգի
մր Համար
անիմաստ
ղարձնհլ
իր աշխա­
տութիւները։
Ամէն
պարագայի՝
փլաններու
,
լմայ–
լելի
ստեգհիչ
մըն է >
՛՛
ք՛
լողունակներն
ու կամարները
քիչ մը
շատ
յաճախակի
են (Տես
Սիդոսնա՛
կողքերը
եւ էչ
9.
63. 67, 70, 73, 77, 81, 86, 101, 107, 116,
117,
121,
Թէոգիկ՝
1929
էչ
9
եւ
266),
թէեւ
շատ
անգամ
ղմայլելի
արգիւնքներ
ձեռք
բելւահ
է
անոնցմով,
կամարներն
ալ Հեռաւորութեան
ու անց­
եալի
գեղեցիկ
^ոպաւորութիւններ
կ՚տրթնցնեն
մէչգ.
միայն
պէտ
ք է զգուշանա
յ
շատ
ստէպ
կրկնում­
ներէ,
մի գուցէ
միօրինակութիւն
հնի ի
վերջոյ։
Օպրի
Պրրտսլի
ինքն
ալ մեհատագանգ
գհա–
գրիչ
մը եգահ
է, թէեւ
գրեթէ
անմասն
նկարչական
նոր
մտահուԱհերուն,
ր
ա
յց
իր գորհերուն
մէչ
մարգը
եւ իր մարմինր
շաա
մեհ տեղ
կր գրաւեն,
^իեչ
՝
Ւ՚ Լ պա
սլ <\ // անի գորհերր
գրեթէ
գուրկ
են
անոնցմէ
կամ
այնքան
վաքրագիր
որ գեղեցկութիւն
կամ
ար­
ատ
յա յաութեանց
նրբութիլէւ
գտնել
անկարելի
Է Հոն:
1''
ստամրեր
ու գժնէ
բան
մը, երբեՅն
արեան
տեսիլքն
իսկ. կայ ՚Բէպապճեանի
գորհերուն
մէչ.
ժպիտը,
Հեշտանքր,
փավւկութիլնն
ու շնորՀը
տեղի
տուահ
են խոկումին
ու մարգկայնակ
ան
արհուային
ու պատմատենչիկ
ճաիւրերու.
ասով
արուեստագէտը
9
Ո
1
Տ
կ "
լ տ
ա
յ
իր Հոգին,
Հուժկո՛ւ
բայց
մռա՛յլ
մերձաւոր
մեր երաժշտութեան։
Շատ
առնական
բան
մը կայ իր գհագրոլթեանց
մէչ, բայց
կարհեմ
պիտի
չպՀէի՚ե
անոնք
եթէ
քիչ Տըն ալ, զգայնութեամբ
ու
կիրքով
եւ մանաւանդ
փափկութեամբ
թրհուահ
ըլ­
լային։
Ջեմ կարձեր
որ –է՚էպասլճեան
անկարող
րլ–
լայ
ասոնց :
Իր գիհերն
ալ
յա՜ճախ
բաղձացու
ահին
չ ա փ
նուրբ
չեն՝
թերեւս
կամալ
>
ինչսլէս
որ չէ
ուզահ
մանրամասնութեանց
անթերի
կատարելութիւն
մը
տալ
դիտողին
մտահումր
չցրուելոլ
ձտաՀոգութեամր
անշուշտ
ւ
Ն.
Պէշիկթաշլհանի
Սիւլոսսւա՚ւ
սիրային
կա­
րեւոր
ու գեղեցիկ
մասեր
ալ
ունի
իր մէչ, բայց
ոչ
թէ
մարմինը
այլ ՀերոսոլՀիին
գէմքն
իսկ
չենք
տեսներ
գհւսգրութիւններուն
մէչ–. ՚Բէպասլճեան
չէ
Fonds A.R.A.M