104
ԱՆԱՀԻՏ
բու
ձեռք
բ։ւ1։ած՜ 1լր քնանան,
մ՚անկամ՚տրգ
կին մր՝ կուրծ՜քին
վրայ
սեղմ՛ած՜
մ՝տ՚1։կիկ
</բ որ բերանբ
կ՚եր1լնցնէ
՛
էեռ կաթ ուտե­
լու
Համ՛ար։
Պ՚սրապ գաւաթներ՝
սեղա1։ին
վրայ։
Ա՝աՀբ ւՐեղմ՝ եղած՜ է ասւոէւց Համ՛ար;
Հինգ վեռ տարեկան
մ՛ան չուկ ւՐր իր
անկողիքւր կր ճանչնայ,
կր վաղէ
անոր
յ՛օտ, ձեռքն
ո։ Ասր րար ա մ՚բս ւնքին
վրայ կր
գ1ւէ. <ւԱս ի՛մ՛ս է)) կ՛ր՛՛է յաղթ՜ակա՛ն։
թ՛ուրք
աղաք կր Համերու, կր զգետ՛նե՛ս
զայն, կր
կոխկրտեն, կր շ^ախՀախե՚ւ։։
Անգթութիւնը,
ատելու
թիւէւր մ՛անկական գ էմ՛քի
մ՛ր վրայ,
ոչի՛նչ է/՛",/ "է՛ աւելի
պժգալի
բ լ լ
ա
, )
։
Բոցերբ կր լիզեք ւ պատերն ու աոհւիք–
ներուն
վրայ
թեթեւ
գրասանգներու
ձեւով
կր սողաք։ ու կր սլայթին, եւ աւՐսլերր վեր
կ՚ելլեն
սլայծ՜առութեանբ
՚1՝
է^
ա
յ՚հ
ա
ն ք ՚ բ ֊
մ՚աքւ գեղեցկսւթեամ՝ր
Յ
ք
"֊
է ի
ս
ի
օրուան։
Ծերունի
մ՛ր սրա՛ւ։
կիսագէմ՚քր
ՀրգեՀին
վառ
իարքին
վրա
յ կր ցցուի
մ՚արգարէա–
կա՚1։
երեւոյթով
մ՛ր եւ մ՚աղերր
Հովա՛ն,
ձեռքր
կր բարձրացնէ
ու կո
ՀայՀոյէ.
(/.
Ա՚ենք այլեւս
Աստուած՜
չունի՛՛Եք,..))։ Ա–
մ՚ոլ
մ՛ր վախէն
մ՛եռաւ
ւՐեր որոտա
Հուննե­
րս։ ն առշ^եւ. կի՛նը, կծ՜իկ եղած՜,
մ՚տ՚նտրտիկ,
I ս ւ ս ա Ա՛ ււ։ս կ ա ձ I՛ ւ
Զճերմ՛ակ
մ՛աքուր
մ՛ազի
վա^իկներով,
տյրը,
գէ՚1՝ք
ո
վ
ժ՛բ "է՛ ժան–
տտ/ոտ՚ւ։ իսկ պիտի րնկրկեցնէր։
Պատա՛նի մ՛ր,
իւելտգտրուած՜,
իր բոլոր զգեստներէ՛/։
մ՜եր­
կացած^ Էր ու կր պարտէր
երգելով.
Ինծի տարեք հ՚սրիս դռնեն անցուցեք...
I)՛աո րամն իտալական
վանքին որ ծ՜ո–
վաւիիք։
վրայ կր յառաՀանա
յ,
ծ՜ովն իր
կոՀակներովբ
մ՚արւ/՚իններ
է Աւետեր, որպէս
թ՜է
մ՚երժէր
մ՛եղսակից
ըլլս՚է
ո՜ճիրին։ Ա–
տոնց
մ՚ԷՀ,
կի՛ն մր կ
ա
յ "է՛ այնքան
սէինգ
կառչեր էր
<1 ւոնտտրմ՚ի
մ՛ր ո։ սի՛ն որ ղայք։
Հեար քաշեր
անգուքւգն էր տարեր։
Սպայ
մ՛ր վւ սղոցք։ ինծ՜ի մ՛օտեցաւ.
«
քյ–
թ Է ուզես,
կրնաս
Տէ՚ապիղոն
մնալ))։ էն
մ՚օաիկ
։
իող։։։լիկ1՚ն
ներս
նեաուեցայ իս~
կոյ՜ք՛ ա֊ ւիախայ։
Անկից
յետոյ այլ
եւս գոլլա
չելայ։
Ա՛յնքոհւ
աղ Հիկքւեր,
է՛է։
սիրուններէն
եւ է՛ն Հարուստներէն,
ձեր–
բակալուեցսքէ։
ու քաղաքին
տուներէն
մ՛ին
տարուեցան
Նաիլ
պէյի եւ իթթիՀատի
իր
բարեկամներուն
Հաճոյքին
Համ՛ար։
Աւելի՝
աղէկ է աքսորն իր վաանւէՊւերով...
իմ՝ երկու թիկնապաՀներս,
թորոսեան
ւՐայրիկր եւ ՀՀուշանբ,
երբեք
ինձմ՚է
չէին
բաժնուիլ։։
Անոնք
յօնքերս
ածիլեցին
ու
երե՛սս
ւՐանիշի
երփնաջուրով
(
է€1ՈէԱ1՜6
ճ ՚ ա ւ Խ )
մ՛րոտեցին։
Հիմ՚այ
այնքան Հոգ կր
տանէի
տգեւլնալու
որքան ատենով
աղուոր­
նալու։
Տգեղութեանս
մ՚ԷՀ
մ՛իայն
փրկու­
թեան
յ ո յ ս ։Րր ուքւէի, եւ կս"1՝ պ է ՚ ՚ ՚ ք էր
մ՚տՀմ՚ե տակտն
գառնայի։
Բայց ատիկա կբ
նշանակէր
ան՛ս՛՝իրապէս
թ՛ուրքի
մ՛ր
Հես։
ամ՛ուսնանալ։
թող որ ի՜նչքան
այգպիսի.
ներ որ գ ե ռ նոր Հաւատուրաց
եղած՜ էին,
գարձեալ
աքսորի
ղրկուեցան
մ՛իւսներուն
Հետ։
Աւ խոււՐբ խում՛բ,
գացին
անոնք, &ե.
բերը
ապուշցած՜՝
իրենց
Հին
Հագուստներ
րու կապոցներով,
կիներր
ցաւատանջ ու
վաքրիկ տղաքբ, որ, իրեՂւց ծ՜րարիկր ու–
սերնուէ։
վրայ,
ճամ՚բորգի
/
սաղխաղալ կբ
կարծ՜էին... ժանտարմներր
ղանոնք
Հարիւր–
ներով կր Համ՛ախմ՛բէին։
Աքւտլսք
արեւուն
տակ, քրտինքն ու արցուքւքներն
իրարու կբ
խասնուէին։
Տզեկ
մ՛ր երբ պոռար,
Հրացա­
նի կոթի
Հարուած՜
։/՝
բ կբ լռեցնէր
զա
յն։
էլ կարաւանբ
յառաՀ
շարժեցաւ
յորձանա­
պտոյտ
փոշիին
ւՐԷՀ զոր օգբ կր Հան
էին
անոնց ծ՜անր ոտքեր ր։
կ՚անցնէիք։
զինուոր֊
ներով
սլաՀսլանուած՜
իտալական
Հիւպատո­
սարանին
առՀեւէն,
ուր Պ. Կ
ո
րրինի
յ՛"––
սաՀատութենէն
բաղուկներր
կբ գալարէր,
կատղած՜ ու անճար։
•
Բաղաքին գուռր, Հար–
կաՀաւաքներր
տարագրեալքւերուն
անցքին
կբ սպասէին
Հաշիւր
սլաՀանՀելու
Համ՛ար
անոնց որ այլ եւս քար մ՚բ չունէին
գլուխ,
նին
գնելու... «Ջեմ՝ ուղեր որ Հայոց
Հոտք։
իսկ
մնայ
Հոս)) րսեր էր կուսակալբ. Արա–
բիոյ
անապատները
գացէք
եւ ա
յնաեղ
Հիմնեցէք Հայաստանր...».•
Միւոքգ բեր ւՐեր երբեմնի
գրքի սլատ.
կեր՛ն երր, ուր կր տեսնէինք
գերի
ժողո–
վուրգներր՝
արՀառի պէս՝
խարազա՛ններու
սսլաււնալիքին
տակ քշուած՜
՚
էէպ ի
Նինուէ
Fonds A.R.A.M