102
Ա % Ա
Հ^ռւրր որ զ (ա կր սլարուրէ
ու կր ՀախՀա–
իւէ եւ չի թ՜ողուր որ վաղեւՐ։
— «
Ա՛Հ, ինչպէս
կ՛ուզես որ
մ՝ե1լնինք
չորս փոքրիկ՛ներով
որո
՛
նէք
անղր ա՛նիկ ր Հա­
զիւ վեց տարեկան
Է։ Գանգազ
կոտորան՜
մ՚րէւ Է աս։ Ա՛Հ, գո՚ւէւ սսլաննէ մ՛եղ,
Գէո՚րգ,
գոմւ
սսլսքէՈւէ–՛ ։1՝եղ, կր Հեճէ
խոնշՀ
ձայն
ւք
՛
ր ։
—
Աս աւերի գէշ է քան
կոսւորան՜ր,
կր սլատասիւսւնէ
մ՚արգր
կոկորգին
ւքէՀ^
ՀռնգիւՊւով
ւՐր։
—
Ա՚օաակայ
քՓօթ գիւղի՛ն
մ՝էշ\
Հայրս
բււՊւեցին, երկու
եղ րայրներս
առշՀեւբ
գրին
եւ ն^շան ասութեան
վարձի պէս
ղէնքերնին
անոնց վրա
յ
պարպեցի՛ն։
—
քժ՚օթի
ւքէՀ^ նոյնսլէս,
քոյրս
սլղն՜ե–
ցին իր աւԲու ս՚Ոււյն աչքին
առշ^եւ եւ աւււնր
կ րակ
աուր՚ն։
կտտազութիւէւր
կր ննւի ու կ՛աճի ա–
մ՚Էն
՚
ք
՚
էկ
սրա ի իւորր եւ կր
սլաՀուրաի
Հոն։ Ա՛Հ, եթէ Հրացա՛ն՛ներ
ունե՛նայինք...
Այն
ֆիզիքտկան
տպաւորութիւնէն
ու­
՛
նիս՛՝ թէ սիրաս խորաակուան՜ է։ ք՛այց պի­
տի ան շուշա
ղուրս
ելլեմ՝
այս
աՀ/ւելի
մ՚ւլձաւսՈւշՊէն։
Անցեալ տարի,
՜
ճիշտ ա յս
ւ1՝իշ^ոցին, բաց գոյն
զւէեսաով
Աարսէյլի
մ՚էշՀ մ՛ան
կուգայի։
Պէտք է
թօթւուիմ՝,
1915
ն
ենք։ կր զառանցեւՐ
կոր։
էրովսւսյի
մ՝ր Հեն՜կ լտանքներր
արթնւցուցի՛ն
զիս։
Շուշա՛նի
լեզուէ/
բա ցոլեր
Էր։
իյեւլ՜ճ
վաքրիկր
մ՛խիթարեցինք։
Ան
մ՚այրր
կոր֊
սրնցսւցեր
Էր։ Իր վարժուՀին
ւՐե1լներ Էր,
եւ
Հայրր
՛
ք /մ՛ր Էխ՛, քաղաքին
ա
յ(՛ մ՝տր–
գսցմ՚Էն
ուրիշ շատերու
Հետ,
կառքերէ՛ն
մ՚էկուքւ
ւՐԷՀ որ ՚էէպ ի Աամ՚սոն
կ՚երթային։
Ղ,աւա1լներբ ես։ գարձան՜
էին։ Ան
երկար
ատեն
ս՚էււհւց դարձին սպասեր
Էր,
վասնզի
չէր
Հեռացեր
նաւաՀտնգիստէն,
աղբի
կոյ֊
սւերր քրքրելռվ
Հ
ա
ք/Բ կտոր մ՛ր
գտնելու
Համ՛ար
Հոն։
՚
հրացուՀի
ւք
՛
ր մ՛օտեցեր էր ա.
նսնլ. «Այո՛, վտլ ին ա՚հւհւց րսաւ՝ Գուբ
ն՜ո–
փու ճաւ/՚բով
ւզի ա ի աքսորուիք՝»։
ի զուր ա–
ռա^տրկեցխւ
իրԼնց Հարսասւ թիւնր,
իրե՛նց
Հռւ/երր տալ։
«
Ջ,եր ոաացուան՜քներր
արգէՊւ
մ՛երն են», պտաասէսսւնեցին
իրէ
՛
ն
ց։
Անէւնց֊
Հ Ի Տ
՚
քէկր
մ՝իայն
ոզՀ է մնացեր, գիրուկ
մ՛արգ
ւՐր, Վարգան
ա՛նունով, որ, թէպէտ
գլխէն
վիրաւորուան–,
կրցեր է մ՝խնչել
ն՜ովափու1ւ–
քր
լողալ։
քոօսելու
կտրողութիւնր
կորսրն–
ցուցեր էր եւ
պո՛ ւս՞, պո՚ււք
մ՛իայն կր պո­
ռար։ Վերջապէս
կարելի
եղաւ իմ՛անալ թէ
էՐակո
յկ
մ՛ր սրուէ։
ւՐԷշ^ ժանաարւԲաներ
կա­
յի
՛
ն՝
ա ար ա ՛էրե ՛ո
/՛
ն
եր ու նաւակն
երուն
տեցան՜ եւ զանոնք
ն՜ովասոյզ էր
բրան՜։
Բայց
կառավարութիւՂւր
ատոր ալ
գորն՜ր
կարգագրեց,
Վարգան
Հիւանգանոց
տար.
ուեցաւ
ուր վաւթկոսւ
խնաւՐքներ
ա՛նոր
Հաշիւր
մ՛աքրեցին։
իր ուիւ ա
՛
ն
կր շարսւէւա–
կէր էտ լ։
Զայն
առի՛նք
մ՛եզի Հետ տա­
րի՛նք։
Հինգ
օրուա՛ն կեանք, շա՛տ էր։ Ա՛տ
յրս
տկարացան՜ էր մ՚տաՀոզ ա ի1
իւէւ
պատճառե–
լու աստիճան։
Շուշանին
Հետ
կ՚երթայի
ւՐինչեւ
Ամ՝ երիկեան
Աիսիոնարներու
վար–
ժարանր։
§նօրէնր
Հօրս բարեկամներէն
էր,
աոաՀին
սրաՀներր
ար գէն
խճոզուահ՜
էին
պտուղի
կողովներով ու ՜ճերմ՚ակեզէնի
ստ-
կա ոներով որ լեցուած
Էին գրամ՛ով ու զ ս–
ՀարեղԷններով
զոր սւշակերաներւււ1ւ
ծնողք­
ները կր բերէին Հոն ի սլաՀ
գնելու
Հա­
ւք ՛ար։ քՓուրքերու
խոստումներուն
ո եւ է
վստաՀութիւ1ւ
չուէւէին։
կաթոլիկ
Հիւանգ–
ներր,
ն՜երերբ, յղի կիներր եւ
տզաքր
պէտք էր Հիւրբէւկալուէին
քաղաքին Հի–
ւանգսւնոցին
ւՐէ2յ Ամ՝ հրիքլացին ամ՝ էն Հ^անք
բրաւ
զ իս Համ՛ոզելու
որ մ՛ա յրս
Հւհւ
չթո­
ղում՛։ ժտնտաաենգ
բասբ անոր Համ՛ար ու­
մ՛ են էն ասրսՀսվ
անցագիրր
պիտի
րլլար։
Այգպէս՝
մ՛խիթարութիւնն
ուէւեցայ
զայՊւ
Աստ եղա զարգ
Դրօշին
պա շս ալան ո
լ
ԷԳ եան
տակ
մնացած
գիտնսւլու։
՛
Բանի ւք՛ր ամ՛իս
յետոյ,
քհուսերր
Տրապիզոն
մ՛տան։
Ամ՛էն
անոնք որ Հիւտնզ֊անոցր
ապա ստանան՜
էին՝
արտաքսուած՜,
Ճամ՝բաներսւ1ւ
վրտյ ՝^ԲԳ~
ուտն՜ էին...
կր ստիպուիմ՝
։
Ր տան
ելու թէ պատե­
րազմ՝ բ արդարանալ
ի բան մ՝բն է,
ո ւ
նոյն
իսկ
յեղափոխութ
իւՊւր, Հակառակ
իր զրզ~
ուելի
ն՜այրայեզութիլ1Խերուէւ
Լ լ
այ ո
լլո.
լոր
տղմ՚րն
զոր ան Հացիներուն
խսրէն
մ՛ին֊
Fonds A.R.A.M