1 1 0
ԱՆԱՀԻՏ
կանաց ած կը գանէր.
այլ եւ սրաի
թեթեւա­
ցումը
բարի
տքար գուն որ վայրկեանր
եկած
կը տեսնէր ուր պ ա ա ե ր ա գ Ս՛ի
աՀ^՜ելի
մգձա–
ւան^ը կը վերկանար,
որմէ յետոյ
այլ եւսիր
ս
ի րելի
եր ի ա ա ս ա ր ղ գ ին ո ւ ո՜ր ր ար ե կ ա ւ/1ւեր ոււն
կեանքին
ո եւ է վաանգ
ււլիաի
չսւգաոնար...
Կ ր օն ա կան «տօ կմ» եր էն շաա
ոնց
Հեռ աց ա
ծ
էր, յամառ
անկրօն
մըն էր* բայց ոչ (՚ ան Հա–
ւաա))
ժը։ կը յարգէր
կրօնքներու
մէ^ ին
չ
որ բար ոյ ակ ան իաէալ
ի
ււ°ը գե էլ եց կութ
եան
անՀ երքելի եւ ր ար եր ար
ճաճանչում
մրն Է,
կը Հաւատար
Գե գե ց կութ եան , Ար գա/՛ ութ ե ան,
Ազատութե
ան,
Ագնւութ եան ս կ գբուն
քն եր ուն
։
Եթ Է չըլլ ար
Հ ա ւա ա աց ե ալ մը , կ ա ր ե լի
Ր
բան
Էր որ գործէր
իր կեանքի
վեր^ին
ու մեծա­
գոյն
շրջանին
այնարաակարգ
Հր
ա
ՀՔԸ,
Ղ
Ո
Ր
կաաարելու
Համար
իր բանաոաեգծի
Հոգի՛ն
է՝ է ն առաք, որ գինքը
վարեց՝, իր
կռուողի
Հրավառ
խառնուած
քիՆ ու Հաշուոգի
,
ա բա­
ւէ ա բան
ուլի յսաակ
մաքին
վրո՚յ
կր թն ած :
Այո
Հրաբխային.
անհանդարտ,
մշտա–
շ արժ մարգը, որ իր կե անքին
վերջին
տասը
տ արիները՝
վիթխարի
դիւցազներգութեան
մը
մէ ԷԼ աո ա^ ին գ ե րր կ ա տ ա ր ե լէ յետ ոյ ՝
լռու­
թեան,
ա մւի ո փ մա
՝1
ւ
ու
Հ այ ե ց ուլ ութ ե ան մԷՀ
անցընել
որոշելու
կամքի
ուժն
ունեցաւ,
վճռեր է մա Հուընէն
քիչ ա ո ա $ ՝ որ իր թ ա -
ղոււ/ե ալ կ ա տարուի
լ ռութ ե ան ու մտեր
մու­
թե ան
մէ ջ, ա մեն այն ւգար գ ո ւթեամբ։
Ս՚եր–
ժեր
է ա ււ ա ջ ա Ա ա զգայ
ի ն
յուղարկաւորու­
թեան
շուխ՛ս ու աղմուկը,
ճառերս
ու
ցոյցե–
ր ր՛
Ուզեր է որ իր ընտանիքի
անդամներն
ու
քանի
մր մաերիմ
ա շի/ա ա ա կիցն
երր
տանին
իր
մար
մին ր
Հանգչեցնել
իր
ծննդավայրին
Հոգուն
ծոցը,
ա
յ ն
գերեզմանին
մէԼ Դ
Ո
Ր Ի ր
Հորը
գերեզմանին
քովը՝
տարիներէ
ի վեր
պատրաստել
տուած
էր արդէն,
ե լ վրան դը–
նեն
Աթէնքի
Մուսէոնին
փառքերէն
մին
եդող
^.Մելամաղձիկ
Աթ են աս)) ի վայրահակ
գէմքով
արձանին
ընդօրինակութիւնը
գոր իր բարե­
կամ
վարպետ
արձանագործ
Սիքար
յօրինած
էր։
Շիրմին
վրայ
ոչ մէկ
արձանագրութիւն։
Ուզեր
է միայն
որ դագաղին
մէԼ գնեն իր
ձեռնացուպբ,
ճակատի
աոաջին
գծի
խրա­
մատներու
ծաղիկները
զոր
այ ղ
պտոյտներու
միջոցին
զինոլորներ
իրեն
նոլիրած
էին,
ե լ
արկղիկ
մը որ ((վերի
յարկը
իր
պահարանին
մէԼ» կր գտնուէր
եւ որ անշուշտ
իր
կեանքին
ամենաքաղցր
յիշատակներէն
մէկ քանին
կը
ւղ ա ր ո ւն ա կ է... ։
Ի ր հուսկ
տ ա գ ն ա պ ն
սկսելուն,
որ
զ ի ն ֊
քը
քանի
մը օր չարչարեց
ահռելի
կերպով,
մինչեւ
որ բժիշկներ
ր մօրֆինով
զինքր
բոչո–
րովին
ա ն գ գայ աց ո լցին՝
իր հոգեվարքը
աոանց
տանջանքի
լրացնելու
համար,
ինքն իսկ
փաւիաք
յա/տնէր
էր որ իրեն իբր
Հիւանղա–
պահ
բերուի
քոյր
թէոնէսթ
մայրապետը,
որ
տարիներ
աո աչ
1
զինք
խնամած
էր՝ երբ կա­
թոլիկ
հիւանդանոցի
մբ մէշ՝ գնաց
դարման­
ուիլ
ե լ որուն
ազնիւ
անձն ուի ր ութ են էն ան­
մոռաց
յիշատակ
մը պահած
էր։ Ատկից
ո՝
մանք
Հետեւցուցեր
են թէ
վերջին
րոպէնե­
րուն
դէ՛զ
ի կրօնք
վերադարձ
մը
ունեցեր
է ։
Ո
1
չ, ՚Բլէմանսօ
մինչեւ
վեբԼը
պ ա հա ծ է իր
մտքի
պայծառութ
ի լեր եւ իր մտածելու
ե–
ղանակը։
Անկրօն
էր ինք,
ե լ այդպէս
մեռաւ,
թէեւ
կ՛ըմբռնէր
ու կր գնահատէր
ինչպէս
ըսի
արդէն,
կրօնքները՝
իբր մարդկային
հո­
գիին վեհ ճիգեբր
տիեզերական
խորհուրդը
բացատրելու,
եւ ա, ելի կը յարգէր
անկեղծ
ա։
ազնիւ
Հաւատացեալ
մը
(
Ալպէր
տր
Ս՚էօնին
կամ
աբբայ
Լըմիրին
պէս գոր
ա՛յնքան
կը
սիրէր)
քան շնական,
թեթեւսոլիկ
ու
շահա­
մոլ
ա զատ
ա խ ո Հ մը։
՛
Բոյր
թ՚էոնէսթ
եւ իրեն
ընկերակցող
քոյր
Ժ-ան– Ռէմի պա Հ ա պան Հրեշտակներ
եղեր
են
մահահամերձին
վերԼին
տ ա ո ա պ ա ղ ի ն
օրե­
րուն, եւ ինչ որ կ՚ըսեն
անոր
մասին՝
մահուբ–
նէն
յետոյ՝
զիրենք
հարցափորձող
օրագրող­
ներուն,
խորին
սքանչացման
խօսքեր
են այղ
((
կաթոգին,
ւիափկազդաց,
քաղցրաբարոյ»
մարդուն
Համար,
անոր
Հոգեվարքի
րոպէնե­
րուն,
անոնք
ծնրադիր
աղօթեր
են անոր
հոգ­
ւ ո յ ն համար,
//՝—
ո՛վ– զմայլելի–
մեծարանք՝
այղ
հաւատաւոր
մաքուր
սիրտերուն
կողմէ դ է պ ի
ա
յ Դ ղաժան
ապստամբն
ու աշխարհիկ
կրո­
ւողը
յայտարարեր
են թէ
համոզուած
են
որ Աստուած
զայն
պիտի
ընդունի
իր
ծոցը)),
եւ
աւելցուցեր
են՝ ((միայն
մենք չէ, այլ — ի ն չ ֊
պէս
բազմաթիւ
նամակներէ
կ՛իմանանք—
Ֆրանսայի
շատ
մը
մենաստաններուն
մէէ,
մեզի պէս Հարիլրներով
մայրապետներ
աղօ­
թեր են՝ անոր
Հոգեվարքի
օրերուն
անոր
Համար,
,,»։
Ի ր ընտանիքը
կէտ առ կէտ
գործադրեց
անոր
կամքը,
կէս գիշերէն
յետոյ՝
փոխադրե­
ցին իր մար
մին ր Վանտէ,
ե լ զայն
Հողը
դրած
Fonds A.R.A.M