I I
ԱՆԱՀԻՏ
ձ
Ի Ւ
ւ
Վ.
ւ ւ ւ է ս
Ի
ւ ւ ա
օ
(
շ ր ա ա ա ր ա կ ո ւ ա ծ ֊ Տ ի կ ին Ս հ վ ր ինի
ԿԱՐՄԻՐ
ԷՋԵՐ
գ ր ք ի ն ւ1էշ ե ւ գ ր ո ւ ա ծ – 1886ին, ւԼ ալ է՛ս ի մ ա հ ո ւ ա ն
ա ռ ա ջ ի ն տ ա ր ե դ ա ր ձ ի ն ա ռ Թի ւ ) .
Երբ մ՛եծ՜ Հւ։ւա։ւչսվ
ւՐլլ գէսլի ես։ ին– շունւներոմ։ քովն ի վեր ւՐիշսւ տեսնելով, ա–
կաւ երր Հասկցայ թէ գարշելի Ս՛ակր
նոնք չեն գիսւեր
ի՛նչքան
իրենց
Հեղնոլ–
ղայն յավ։ շտտ/լտծ էր արգէն, լլ1։գվղմ՝ան
թ իւններր կաւ/՛ յետին
մ՚տքերր
քի տ կր
աղաղակ ւ/՝ր ու՚ւհցայ
բոլոր անոնց գէւՐ որ կշռէի՛ն իւ/՝ գերագոյն
անտարբերսւթ եանո
կր ւիսրձէիՂւ ղիս մ՚իւիթարել.
առշՊււ, ու մ՛անու։ ա՚/ւղ իա րի՛ն Հրճսւստքնե–
—
Զ՚էեցէք,
ձգեցէք... ա՚Հ ՛Է՛՛՛՜Ք ±էք
/ ՛ ՛ ՛
ւ ն
աոՀեւ
այ՛ն գերի՛ն ղսր րէւգունահ Էի
ղփաեր թէ ան ի ՛ւ՛չ էր էտծ^ի Համ՛ար։ իմ՝ կաաարել իր մ՛օտ։
Հայրս էր՛., իմ՝ զաւակս էր։
Դիւրի՛ն է Անտիգոնէն
ծ^տղրել երր Ա՛ն­
իմ՝ Հայրս։
աիգոնէ իգիսլոսի աղչԴկր չէ,—երր
ժ՚ա՚նա–
Արգարեւ անիկա իմ մաքիս իքնամա– ""՛՛՛՛է
Ի՚էի"(""ի
աչքերն
իրե՛ն,, երիտասար–
կալր եղաւ, իմ՛ Համ՛ոզմ՛անս
սաեղճիչր։
՚
է՚՚վերձ՚ր
պաՀաՆ են անոր ճերմակ մա–
Պուրժուա
մ՛իջավայրի կաւէն ղիս գուբս
՚/
ել՚սւ ոաղաւարաին տակ,
քաշեր, նեղս։ իժիւնր կրեր իմ՝ Հոգիս բոա
Բայց ի՛նչքան քիչ Հ"՚է" էր աաիկա։
իր ս/աակերին շաղուել ու եւ ձեւակերպելու.
իւ ի՚նչպէս
վրէժս կր լուծ՜ուէր երբ գէմ՚ս
այն տեսակ
մ՛ր պէպէքէ՚՚ւ "ր ես էի այս քւստած՜՝ ա րիւ Ո1111111 թե ա՛հ սեղանին
աոՀեւ
ատեն, անիկս։ պարղ ու անկեղծ– արարած֊
մ՚եծ^ գծ՜երով կ՚ուրուագրէր
պատմ՚ութ իւնւշ
մ՛ր Հաներ, ինծ^ի աուաւ
քաղաքարուՀիի
չքաւոր
ղտնգուած՜ին՝
մ՚իշա
ճմլուած՜,
սիրս։ մ՛ր եւ քաղաքացիի
ուղեղ
։
Րբ։
մ՛իշտ ոտնակոխուած՜։ իր ո՜&ո պատկերաւոր
Ա՛Հ Հա՛յր, սիրելի՝ Հայր։
էր,—գեղեցիկ
պատկերներով ուր մ՛իշ՛"
Անոնք որ կր քրթ մնՓէին մ՛եր անցնիլբ
կարմիր կար, կեղեքեալներուն
արի՝ւնր որ
տեսնելով, անոնք որ ժպիտ մր կ՛ունենա– գարերէ ի վեր կր Հոսի՝ աո անց որ անոր
յ\ա իմ քսան գարուններս
անոր յիսուն ա– աղրիւրր երբեք չորցած ր ց այ։ Տես՛ոյ ի՛ք
Fonds A.R.A.M