ԱՆԱՀԻՏ
127
րում
իր
նիւթն
ու
վա ր պե տ ո ւթ ի ւ ն ր
իր
օր֊
քեստբի
Լլ
ո լ ո բ ի տ ի Հաս՛՛ար
շ ա ա
ան գա
Ա
կէ՚րկ՜
՛
եռ ւած
Հն չ ա կան
ա ր ա բե ս կն եր ո վ
եր բեւ/ե
Հ ի լս­
ուած
ա
ւ
*1։
սլ՛ի ս ի թ ե
Ա
ան ե ր ի ց , ոբ
ծ ա գ ո ւս* ո
վ
օ–
աար
են։
Սէգ են գի ա ր ե ան ի ց 1/եացած
ա սւ ս բ
աշակեր֊
աական
ա ե ա ր ա կ ն ե բ բ
ք այ ան ա լւե ր ո ւմ են
նը–
շանաւոբ
կ ո ս՞էգ ո գ ի ա ո բ ե պրոֆեսոր
//՛
ի Ա՛՛ս կ ի
—
Կ ոբ ս ւս կ ո վի
գ ե կա
վաբ
ո ։ թ ե ա էքբ
ա շէյ ա ա ո գ
եբիաասարղի
՚2
•)-
սյ
ա1՚ե այ
ծ ան բ ^ սեւ
ւս շ ի։ ա -
աանքը։
/
7
սկ
նրա
առա
Հին
կո մպ ո գի ց ի ան
ե–
ներբ՝
մենուետները^
օր օրոց
ի
երգքրը,
ֆու­
գ ա ն
ե
ք
քաակաւգէս
կոն ց ե ր ա այ ին
ոլլլ՚եբտիւ–
րան
քայտնաբերում
ե՛ւ՛ Սպենգիարեանի
ըն–
գուն
լոկութիւնն
երր
ա ի ր ա աե ա ե
Է
ուսուցչի
ա ուած
ձեւերին
ա
սակայն
շուտովդ
շ ա ա
շու֊
աով
նա
Հեռանում
է նրանից
եւ
րն արու
մ
է
այլ
,
նոր
ոլդի
է
ծ բ ա գր այ ին
ե բ ա
ժ շ ա ո ւ թ ե ան
ուղին,
՛
ի ան թ ա ղ ի այ ի ա գա
ա
ուղին։
՛
ք ա
գե՜՛
բ ա գա
սու ս՞՛է
|)ու|ւ1(Ււս///
և
Հ % չ ական
արաբեսկ–
ների
ձ ե ւ բ ։
Սպենդիարեանը
գ ե բ ա գ ա ն ց ա պ է ս
օրքեսգ֊
բաքին
ելք աժ
շ աո ւթեան
կոմա
ոգի աո ր
է՝ ը ն ֊
գուն
ա կ թ եթեւ
(
սլա ր ւլ, Հ
է
–*
ք * դեդեցիկ
գոր–
ծիքաւորման
ք
ս՛ի այն
Հա
ստյսպԼս
ասած՝
սլ ղն ձ Հ Հ ո ղ եւոր
ա կ ան ո
լ
թ ե ան
ծանր
ա ր ղ ի լ երի
այ ին
»
յ
նրա
ս ա ե ղծ ա գ ո բ ծ ո ւ՜
թիւնների
նշանակալից
քանակութիւնը
գրր՜
ուած
է առանց
Վերջինիս
մասնակցութեան
ե
Ժ ինչ ե ան գա
մ միայն
լ ա ր այ ին կագւ/ի
Հ ա
մար։
Ս սլ են գի ար ե ան ի
գ ո բ ծ ի ք ա ւո ր ման
այս
ձեւերը
լիովին
ն եր դա շնա կ լու մ են
նրա
եր­
կերի
ա/՚ե՜ձ ամասնութ
եան
լ իր իկ
բնոյթին։
/՛
նշ­
էդ էս
ե միւս
կ ո Ա՛ պո դի ւ/ւ որն եր ր Լա ո անց
բաց
ա -
ոութեան)
Սպենդիարեանը
ա շի։ ա ա ել է
օպե­
րայի
լք
բ այ ։ Նա
բո լոր ո վին
Հ ան ա գիր
կե ր պո
վ
մշակել
է
բ
ս
ւո
ՅովՀ,
թ՛ուման
ե անի
պ ո է
մ՛։
լիրբ
ե աոյ
ի, ե ս ա եղծ ել մի ե ր ա ժ շ տ ա կ ա ն
—
ԴՐ՜
ր ա մա ա ի կա
կան
երկ ՚ « Ալ մաստ))
օպերան^
ոբ ր
արդէն
ընդունուե
լ
է
ե
պիտի
արուի
Մ ոս­
կու
այ ի
Մեծ
թատրոնումդ
յ առաջիկայ
սեզո­
նում
։
Այդ
օ պ ե ր ա
ւ
ի լաւադոքն
Համարները
,
Համարեա
ք
րոէ
Ո
ՐՐ
ԼՒՐՒԿ.՛
Ս
1
Ա
ՐՔ
եղա­
նակներ
^ որ նրանց
մէՀ
պա
ա ա Հո ւմ են՝
վեր՛
ցրրած
են ժողովրդական
երդերի
ց
դ
իրենց
բ ը–
նոյթով
նոյնպէս
մեծ
մասամբ
լիրիկ*
Մ իւս
ս ա ե ղծ ա դոբ
ծ ո ւթ ի ւ ն ն եր ո ւմ՝
(
ւ
Երե
ք
արմաւենի»
ս | ք ւ1 ՛ խ ւ Ն |ւ էք
պատկերում,
«
Զ
կնորսն
ու յաւերժաՀարսր))
բ ա լլա
դո ււ1\
«
Պազեսաինի
ո ս ա բ ) վո ք ալ կվաբ
ս։ ե տում,
նրա
ոոժան
սնե՛
բում
եւ բազմաթիւ
այ ք
կոմպոզիցիաներում
երբ եէ/ե
ց այ տ ում
են բո ց ա վա
ո
սլ ո ո թ կո
ւ ւ/էւե ր
է
դ ր ա մ ա տ ի կ
մոմենտներ^
յ ե՛դա վ։ ո խ ա կան
-
վ։ ո֊
թ
"
Ր
կա
լ ի ողեւորո
ւթ իւն
7
Էպոսի
Հ
ան ղ
ի
ս ա
ւ որ
ւո ո
Ա
,
Հ
ե ր ո ս ա կան
ո ւթ ե ան
մե ծ ա սլ ան
ծ ո ւ թ իւն
ք
րայց
ամենուր
աոաՀնակարզ
տեղլւ
բ ոն ուժ Է
ձ ի ր / ՚ զ ժ ր ,
ե
մասն
ա ւոր տ պ
Է
ս
յ–
տրամադրու­
թիւն
եղերերզր։
Աքդ
Հանգամանքի
Հ
ե ւււ
օր­
գ ա ն ա կ ան
կ ա պ
ո ւն ի էւ Ա պ են գ
ի
ար ե ան
ի
ձրգ–
տուժ՚ր
դէ՚գ
է Լ
ա
Ր
ա
,
ք է
ս
դործիքներր^
I)" բ ո յ / ՚ ճ
ե տաւիղին
ք
այն
գործիքներին,
որոնք
աւելի
նուրբ
եւ
աւելի
քնքուշ
են
ւս ր տայ
այտում
Ս պ ե ն գ ի ա ր ե ա ն ի
մուսաքի
տիրասլետոզ
տրա­
ւք ա գբ ութ
ի ւ ն ր ։
Սովորական
մտածկոտ
ե
մասնաւոր
կեանքուժ՛
կարծես
Հ
ոզսեր
ո վ
լ ի
Սպենզիար–
եանր
իր մէ Հ թազցնում
էր
մի բուռն
խառնը–
ւածք^
որ յայտնւում
էր
թէ՝
^՚րա
ժի
քանի
կո մւգո գից
ի ան եր ո ւմ եւ թէ
նրա
դիրիժորու­
թեան
մէՀ ։ Նա
առօրեայ
կե ան ք ուժ՝
ե ր բե ւ/ե
լի
այլում
էր
սր ա ս*սւութ
ե ա մբ ^ ք՚^՚է՜գէս
եւ
իր
կո մպոզիցի
ան եր ում
ք
ուր
Հանդիպում
են
/
սա
դ ա ց
կոտ
պ ո լկա
դուետը
ք
դուար
ճալի
Հրէա­
կան
պարը ք մկն
ի կի
չարաճճիութ
ի ւ ն ն եր ը
եւ.
ա մերի
կ ա կան
ֆ ոքս
արոտները։
Այստեղ
մէ Հ բերած
ա ո անձն
այ ա տ կո ւ–
թիւննեըը
ի Հարկէ
չեն
սպառում
Ս պ են դի
ար­
ե՜անի
երաժշտութեան
բնոյթ
բ ։
Սպ
են դի արեանի
բ ա դմա
կոդ
մանի
շնոբՀ
քի
աչքի
յւն կն ո լի ըացաոիկ
յ ա տ կո ։ թ ի ւ ն ն Լ բ բ
ւԼադուց
են
զնաՀատուած,
20
տարի
աոաՀ
Ս պենդի
ար ե անը
ար ժ ան աց ա ւ
€
/՝
լին կ այի
ան­
ուան
մր ց ան ա կա բ ա շԷյ ո ւ թե ան
ներկայացրած
եր կերի
երեք
ւ1՝բ լրաւն ա կին \ Աքն ժամ՛անակ
նրա
ձԵրեք
արմաւենին))
ե
«՛
Հր ի մի
Էսկիգնե֊
րի՝ւ)
առա
Հին
սերիան
նուագւում
էին
ոչ
Ժ՛ի -
այն
Ռո
ւս ա ս ա ան ո ւ
այլ
եւ
/՛
եր
լ ի ն ու ժ
ք
Հը՛
ոո մո ւ //, Ա՚իլանու
մ,
Կ ո պեն
Հ ա դեն ո ւ մ՝ եւ
աք
լ
ա ր ա ա ս ա Հ ման ե ան
քաղաքներ
ում։
Այն
ժ ա–
*
ման
ակ
Ս պենդի
ար ե անը
ճան ա չուե
ց
կ ո ւ1 պ ո -
դի տոր
^ որ
ն շան
ա կո
ւ թ ի ւ ն
ուն
ի ոչ
մի այն
ի ր
Հայրենակիցների
մէՀ,
այլ
եւ
ճան ա Հու ա ծ
է
կո լքպ ո դ ի տ ո բ եւրոպական
մասշտաբովդ
եւ
իբր
Հեղինակ
օրքեստրւսյին
երկերի
զարձալւ/օ–
տ սւ ւ որ
Արեւելքի
առա
Հին
կոմպոզի
տորր
՚.
Հալ
կոմպոզի
տ որն եր ի շ ա տ
ս ա
Հ ժ՚ան ա վ։ ա կ
իժիւն
աչքի
առաՀ
ունենալով՝
աո
այժժ
Հնարաւոր
չէ
ոչ
ժի
ը ն գ Հ ան ր աց ո ւ մ ան ե լ
(
չի
կաբելի
•
Fonds A.R.A.M