1904
^ –
Յուլիս
15-
ին,
Աղթամարի
Գանի
էլ վ ար դա պետ ո խիստ
ստիպողական
նամակ մր կր ղրկէ ՎաՀան
Փափազեանին
,
րսելով որ
Անդրանիկր
100-
Հ
աւելի
ֆե տայ իՆ եր ով Աղթամար
Հա ս ա ե է եւ. կր
խնդրէ որ «կոմս»ր
անմիքապէս
Աղթամար
փութայ,
կարգադրու­
թիւնն ե ր րնելու
Համար
։
Նոյն
օրր արեւամուտէն
ետք, կոմս,
Հետր առած
փեռին եւ ու­
րիշներ,
Վանէն
ձիերով
ճամբայ
կ՚ելլէ դէպի Աղթամար
Հ Կէս
գիչերր
անց կր Հասնին
որոշուած
վայր մր, ուրկէ առագաստանաւ
մր կու
գայ եւ զիրենք կր փոխադրէ
կղզին։
ԱրեւմտաՀայ
յեղափոխական
գործի
շ ՎաՀան Փափա զեան ա–
ռաքի անգամն
է որ կր Հանդիպի
Անդրանիկին,
Գէորգ
Չաւուչին,
կորիւնին
եւ Կոտոյի
Հաճիին
։
Ցաք որդ առաւօտ
խօսակց
ո ւթիւնր կր դառնայ
Աասնոյ
Երկրորդ
Ապստամբութեան
2
ուր 9:
«
Հիւանդագին
փութկոտ
ո ւթեամբ,
իրարմէ
խօսքեր կր
խլէին,
թափե լ, թափե՛լ
կ ո լ զ է ի ն սիրտերու
վրայ
դիզուած
յորդ
ցաւերր,
երկրին
ցաւերր,
իրենց
ժողովուրդին
կրած տառապանքը*
• • : «
Ա՛խ,
մըր անուշ
երկիր
տիւշմանի
ձեռքր
թո զկինք»,
կր մրմնքար
մէկր
անոնցմէ
։
Այնքա՛ն
դժբախտ
էին անոնք՝
Հրկիզող
կարօտով
Հայրե­
նի աւեր
երկրին
Համար
։
«
Անդրանիկր
թէեւ
մտախոՀ ու քղային,
կ՚ուզէր
խօսիլ
շարու­
նակ
թափել
ներսր կուտակուած
վիչար,
մադձր եւ ՀայՀոյանքը»^*
։
կր
գումարուի
զինուորական
խո րՀ ուր դի
ժողով։
Տաճարին
ետեւր,
նուշի
ծառին տակ
ֆետայիները
նստած են
կիսաբոլորաձեւ
Անդրանիկի
դիմացը։
Խօսք կ՚առնէ
Հա յ դո ւկապետր
,
եւ կը խօսի
օր–
ւան Հրատապ
Հարցին
շուրք*. այն է՝ ի^նչ ընել
այժմ*
թոզո^ւլ
Տարօ–
նը եւ Աասնոյ
դժբախտ
ու անտէր
ժողովուրդին
խլեակներր
իրենց
բախտին
եւ Հեռանալ
վեր քան ա կան ա պէս
։
Տարօնցիներր
կը
պնդէին
վերադառնալ
եւ Վասպոլրականի
ունեցած
ռազմամթերքով
շարու­
նակել
պայքարր։
Կ ըլլան
վիճաբան
ո ւթի ւնն եր :
ՎաՀան Փափա զեան եւ Իշխան կր թելադրեն
թէ ապար գիւն եւ
վնասակար
պիտի
րլ/ար
բորբոքել
ՀրգեՀր,
մանաւանդ
սաՀմանա–
փակ
ռազմամթերքով։
Աակայն,
որպէս
զի ժողովուրղր
ՀԼՔ
ՈԼ
Ւ
միայ­
նակ, յեղափոխականներէն
ու անոնց ղեկավարներէն
մաս մր պէտք է
վերադառնան
Տարօն
,
ռազմական
եւ նիւթական
օժանդակութեամբ,
բայց պէտք է զգոյշ
ըլլան եւ խուսափին
նոր
ընգՀարումներէ։
Ովքե^ր,
սակայն,
կհուզեն
վերադառնալ։
8 1
վ* Փափազեան,
ԻմՅուղերը,
Ա
.
Հաաոր
,
էջ
317։
- 195 -
Fonds A.R.A.M