85
Հայ Ե զեղեց է էն սկզբնական
դաւանութիւն ը
(
այսէնքն՝
աոօսլդն
երեք աէեզեբական
մողովսերուն
կանոնադրու­
թիւնը)
եւ անկէ գուբս
վճիռ
չընդունելու
ո բո չում
ը,
մեբմելով
անոնցմէ
դուրս
սեւէ
յաւելուած:
թէոդոբոս
եւ Ներսէս
Շ էն ո զ էրարու
հակառակորդ
դիրքի մէ1 էէն շարունակ
,
առալդնէն
սարակինոսեան
եւ երկրորդին
յունական
քաղաքականութիւն
վարելուն
համար : Այսիսկ պատճառով
Ներսէս
9» •
կը պարտաւոր–
ուէ գործէ
քաշուիլ
մինչեւ
թէոգորոսի
մահը, որ այս
դէպքէն
վեց տարէ
յետոյ
տեղէ ունեցաւ,
անկէ
վերք
դարձեալ
յունական
ազդեցութէւնը
զօրացաւ
Ներսէսէ
ձեռքով,
բայց
միշտ տկար ու վարանոտ:
Այս
կացութիւնը
Ներսէսի
մահէն
(661)
ետքն ալ
չարունակուեցալ
էր յաջորդներուն
օրով,
մէշտ տար­
տամ, որոնք
էէն՝ Անասդաս
Ակոռեցէ
(661—667) ,
Ւ ս–
րայէլ
Ոթմսեցէ
(667-677)
եւ Աահակ Աորափորեցի
(6177–
703)։
Այս վերքնոյն
շրջանէն արաբական
տիրապետու­
թիւնը
վերջնական
կերպով
հաստատուեցաւ
Հայաստա­
նի մէջ ել այդ պատճառով
Յոյներու
քաղկեդոնական
ճնշումները
կորսնցուցին
իրենց
սուր հանգամանքը
:
Ա–
բաբ
ամիրապետներն
ալ կ՝ուզէէն
որ Հայերը
կրօնա­
կան տեսակէտով
բաժնուին
Յոյներէն
:
Աահակ
կաթողիկոս
Աոբափորեցի
դրեց Ա. խաչի
Նաւակատեաց
հիանալի
շարականները:
Բացի ասկէ ,
Աահակ գ. կաթողիկոս
ճամբորղոլթիւն
մըն ալ կատա­
րեց դէպի Դամասկոս,
Մոլհամմէտ
ամիրապետին
սիր­
տը շահելու եւ Հայաստանի
վրայ սպառնացող
վտանգը
հեռացնելու
համար,
սակայն
ճամ բո րդութեան
ընթաց­
քին վտխճանեցալ
Ուըֆայի
մօտիկ
Խառան
գաւառը.
Հայրապետը
գդալով որ մահը մօտալուտ
է,
աղաչա֊
Fonds A.R.A.M