149
ցուկ մը ունենան
էւրոպայի
մէջ,
ընդդէմ
Կիլիկիոյ
թշնամիներուն
եւ նոյնիսկ
իրենց
չուրշ՝
Հաստատուած֊
խաչակիր
կոմսերու
եւ իշխաններու
ղկմ , քանի որ այո
վերջիններն
ալ նուաղ
նեղութիւններ
չէին
պատճառեր
Հայ րնակչութեան
որքան
դրացի
իսլամները։
Կ
իլիկի"յ
Հայ արքունիքին
այս Հակումը
եւ միտումը
իր գագաթ­
նակէտին
Հասաւ՝
երբ
Լիւգինեաս
կո չուած
Հոգւով
մարմնով լատին թագաւորներ
ժա՚ո֊ա նգեցին
Հեթում
Ա.ի
գաՀը եւ Մեծն
Լեւոն Բ •ի
թագը։
թագաւորութեան
շրջանին՝
թագաւոր
ներ եւ Կաթ Ո–
դիկոսներ
երբեմն
Համաձայն
եւ. եբբեմն
անՀամաձայն
էէն ա յս քա դա՛քա կան ո ւ թե ան , ո րպէսղի
Պետութիւնը
չվտանգուի
եւ եկեղեցին
չեղծանուի։
\,
ո յն իսկ
ունե­
ցանք կաթողիկոսներ
,
ոբոնք ծառացան
թաղաւոբնեբու
լատին քաղաքականութեան
դէմ : Այս Համարձակ
եւ
յանդուգն
կաթողիկոսներուն
տիպարներն
են
կոստանդին
Ա– Բարձրբերգցի
(1220-1267),
Կոստանդին
Բ– կտա­
կվեցի
(1286-1289) ,
որ աթոռէն
իսկ Հրաժարեցաւ՝
կր­
օնաւոր
Հեթում
Բ ՚ ի Հոգիով
լատինացած՜
քաղաքա­
կանութեան
առջեւ
տեղի
չտալու
Համար. Գա կոր Բ֊
Անաւարզեցի
(1327-1341) ,
կուսակից
մը
եգիպտական
քաղաքականութեան
,
որ տեղի
չտալու
Համար
Լեւոն
^՝՚Ւ լատինասիրութեան
,
Հրաժարեցաւ.
,
բայց
դարձեալ
^Ր
ա
ւիրուեցալ
իր աթոռը
(1355—1359) ,
երբ տեսաւ որ
Իրաւռւնք
ու
նէր
Ցակոբ Բ . :
Այս լատինամ
երմ
կ ա թո ղի կո սնե բո ւն դիմ աց , ունե–
Տ
ա ն
ք , Պիլիկիս
յ մէջ , բո՚լո՛բովին
լատինամ իա
կաթոդի–
Կբսներ
^
որոնց
ամէնէն
ցայտուն
դէմքն
է *հրի*Լ–
ո
Ր է*
Ա
նս
՚"
որզեցի
(1293-1807) ,
որ Հակառակ
իր
ունեցած֊
Բաղանիքներուն՝
իբրեւ
մտքի եւ կրօնքի
մարդ ,
յայտնի
Fonds A.R.A.M