144
թե ա՛հ մատնուած
էէն եւ թշնամիին
սուրէն
աղատուաՆ
իրենց
կեանքը
մահէն
աւելի
եղած էր։
ինչսլէս
նախորդ
զլուխին
մէչՀ Հարեւանցի
տեսանք,
խաչակիրները
չկրցան
անարգել
շարունակել
իրենց
յա­
ռաջխաղացութիւնը,
այլ իրենց
երկա՜ր
ճամբորղոլ–
թեան
ընթացքին
Հանղիսլեցան
բուռն
ընդդիմութեանց,
բնիկ
երկիրներու
ժողովուրդները
անշուշտ
մեծազան­
գուած–
յա ո ա կա ո ալ բանակին
առկել
սլիաի
չբանային
իրենց
երկրին
դռները^ ա յլ պիտի
ոգորէին
պա չաս
լ անե­
լու
Համ ար
իրենց
Հա յ(*
ռս
իքր
թչնամ
իին ոտից
կոխան
ԷՀԱալէ :
Այն խաչակիրներր
,
որոնք
Հէէ
ս
կրնար
ղ իմանալ
ճամբու
գմուա բութ ե անց , թչնամ
իին
գրոՀին գէմ փա՛­
խուստ կու տա
յին
կեանքերնին
աղատելու
Համ ար , ի
րենց
Համարիւն
եղբայրներէն
ալ կ՝՝արՀամ"արՀուէին
՚
որո
Վ թէ՛ թշնամիներէն
եւ թէ իրենց աղա գկիցն
երէն
մերժ ուելով
կ՚իյնային
ամենասոսկալի
խեղճութեան
եւ
թշուառութեան
մ է 9
(1181—1190) :
Շատերը
կ՚ապաստա­
նէին
Հայոց
իշխանութեան
,
ո րպէ սղի գիրենք
պատըս–
պարէ
անօթոլթենէն
եւ ազատէ
մաՀուան
ճիրաններէն։
Տրիպոլիսի
մէջ լատին կին մը իր վիշտէն եւ
յ»ւ–
սաՀատութենէն
իր մատղաշ
մանուկը
ծովը կը նետէ՝
ԻՐ քրիստոնեայ
Համարիւն
եղբայրներուն
իսժ դո ւժ ու­
թի ւև ր անիծելով
:
Ւսկ Ե՛գիպտոսի
կողմերը
դացոզները՝
Գուրանի
որ­
դիներուն
զթասրտութիւնը
վայելելով՝
քիչ շատ կր մը–
խիթարոլէին
իրենց
ցաւերուն
մէջ՛
ոմանք ալ
իրենք
Հայրենիքը
դաոնալով,
ողբով եւ Հառաչանքով
Երու–
սաղէմի
գրաւման
գոյժը կը տանէին
ու
Փերրարայէ
մէջ
զառն
արցունքով
ազգին
աղէտը կը պատմէին
Հը՛
Fonds A.R.A.M