97
զան նեղութեանց
մատնուեցաւ
,
որսլէսդվւ
իր
մօրեզ֊–
րօրմէն
մնացաւՏ– գանձերր
յանձնէ , եւ թէ յունական
ե–
կեզեցիի
գաւանութիւնր
ընդունի * բայց նա ,իր
մօրեղ–
րօր նման ո՛չ անձնական
ւիաււքի եաեւէ
էր եւ ոէ ալ
Հարստութեան
տիրանալու
մարմաշը
ունէր,
ան ան­
կեղծօրէն
սիրող էր թէ՛ իր եկեղեցին
եւ թէ ազդր , եւ.
չշլացաւ
կա յսեր
կողմ է շռա յլուած՜ էսո ս տո ւմնե ր էն , գ/՚~
մ ագրեց
ր" լո ր առակարկութեանց
եւ դի մ ացաւ
ամէն
տեսակի
ղր կան քն ե ր ո լ եւ նԼղո ւթեան ց , քանդէ շաա չալ
դիտէր
Յոյներուն
Հոգեբանութիւնը
եւ կարելի չէր ՚1 Ր
ս
~
տաՀիչ
անոնց
(/
^ կ առաջարկութեանդ
: «՝/*
էււ՝1ււյի Է—
Ա աստունն
երդնու
ե անմիտն
Հաւատայի
եւ Հբանք
ստոց
պար ա ր ա են իբրեւ
ղչոր, եւ անմիտք
կլանեն ղնա^ : (Ա
է
–
րիստ . Լաստ . , Է^
4 1 ) :
Վերջապէս
Խաչիկ
կաթողիկոս
երեք տարի
մնաց
Կ– Պոչիս, երբեք չտկարացաւ
(1054—1057)՛
աքսորուե­
ցաւ քհալ Բչուր ըսուած՜ աւանը , Փոքր
Ասիոյ մէՓ, Տ
ա–
ր էնա իա կամ Տտրէնտէ
( * )
քաղաքին
մօտեբը,
ուր մր­
տոց
մինչեւ
իր մահը
( 1 0 6 1 ) :
&
ՏԼ.
ԴԱՐՈհՆ Մէ-Ջ 2113 եԿեԱՑՒՒՆ ԿԱՑՈՒԹՒհՆԸ
2
ԱՅՐԱՊԵՏԱՆՈՑԸ ԿԻԼՒԿՒՈՅ ՄԷՋ
Յոյներ
երբ ամ բո դրութեամբ
Հայաստանի
տիրա­
ցած էին , Խաչիկի
մահուընէն
վեբչ\ նոր
կաթողիկոսի
^արութեան
դէմ արդեչքներ
դրին, կարծելով,
թէ այս
( * )
Սեբաստիոյ նահանգ ։
7
Fonds A.R.A.M