Ո ու֊ Ա՛Շ՜ են Ո1
Մեր
երկու. բ
ա
Դ Դ
ա
կ է
ռ
խում բե րուս ապագան
վերքին
աստիճանի
մռայլ
էր։ Անոնց մէք ամէնէն
աւելի
յո լզուած՛
Աերոբ Տակո րեանր
Վերքին
սլա Հուն
մրմնքաց
*%
Ջ,եր
երթալիք
ճամրաներուն
գուրպան
դՈ՛ւլք մնացէք եւ շուտ վերադարձէք»
:
Ար չափ սրտառուչ
եւ Հատու էին այգ
խօսքերըւ
Ջրաձորի
(
I)ուլուտէրէ)
լերան
լանքին
վրայ
Հաւաքուած՛
էինք ինը ընկերներովդ
(
Աարդիս եւ /Աորէն Տէր
Նազարէթ–
եաններ դ երկու
թէոսներ
,
Անդրանիկ
՚
Բէշիշեան | Գէորգ Ա–
՝։
թոյեանդ
Մկըաիչ
րաւինեան
(
Լսոնքցի)
Մարտիրոս
Ա ամ–
I
ուէլեան
ԼՄալասեցի^
եւ ես :
Վերքին
անգամ մեր սաՀմանի
մէք ճաշի նստանք՛
Երգ­
ման
արարողութիւն
կատարեցինք*
ՀՀԶգ ելով
զուլումի
ա շ–
իւարՀը կը մ եկն ինք գէպի ազաա
երկիր
X Գիտակցելով
որ
%
երկար ու վտանգաւոր
ճամբաներ
է անցնիլը
տաժ՜անելի է եւ
անակնկալներով
լեցուն
դ բոլորս
ՀամաՀաւասար
կը ստանձ­
նենք ամբողք
պատասխանատուութիւնը
:
իսկ մեր ճամ բո րգութիւնը
յա քսղութեամբ
պսակուելու
պարագային՝
մեզմէ
իւրաքանչիւրը
յանձն
կ՚առնէ խոյ մը մ ա–
տազցու
առնել
^ Ա • կարապետի
ուխտագնացութեան
մաս՛–՛
նա կցելս
ւ Համար*
կ՚երդնունք
Հաւատարիմ
մնալ
միմեանց»։
\
Fonds A.R.A.M