- 1 9 2
ա
ԹԵԻՈՍ ԱԻԱԳԵԱն
Թոմլեցի
թանը անոնելով
Հասանք
Ալմրչկայ
Հայ—թրքախառն
գի*֊ղը>
քիչ
մ ո վեր տեղ մր եւ. Հանգստացանք։
Հի"Գ
վայրկեան
յետոյ,
քԿսրսեզ մեր որոշումը
յայտնեց
կիներուն
եւ. աՀա
տյգ ատեն էր որ սլարզուեցաւ
ղարՀուրելի
տեսարահը։
Սէր^լէ
Հ
ա
րմնե՛րս
,
գոլք գիտէք որ չոր՛՛ օրէ ի վեր
մենք
զրկուած
ենք Աելքեսէթէն,
անոր
բացակայութիւնը
սուգով
Համակած
է մեր չ
ա
րքերր
եւ շուարումի
մատնած
բո լո ր ի ս
։
Եթէ դ
Ո Լ
ք չլի
ս
էէք
յ
ա ս
չէր սպաննուէր
յ
Այժմ, նկատելով
որ՝ մենք
չ
ա
ի
ա
ի
կրնանք
մեղ Հետ
տանիլ
նաեւ
Հեղի , ես իբրեւ
ձեր մէթ եղողներուն
ամենէն
տարէցը,
1
լ առաջարկեմ՝
որ երթաք ա յս թուրք
գի
լո
ը։
Մի՛
վտիտնաք, գացէք այն ճամրէն
,
ուրկէ գացին
քնարերգի ք
ւո
է"ր
Հայերու
կարաւանները^
։
\
Լացն ու շիւանը սկսաւ՛,
կուլային
երկու
կիները,
աըղ–
տիկները եւ մեզմէ շատերը, Ա ելքեսէթի
այրին ,
որրուկներու
թեւէն
Հ.
բռնած
,
գառն
^.
Հեծկլտանքով
գոչեց*
ՀԱիրելի՛ մեծ
տաքրս , ըսել է թէ Մելքեսէթին
այսպէս
ՐԱալը
կ՝ուզէիք,
որ
ինծի
երկու
որրուկներուս
Հետ
լք է իք:
Գթացէք
մեզի ,
արգեօք
մարգկային
վեՀանձնո
լթ իւն
կա՞յ ձեր
րնթացքին
Fonds A.R.A.M