գոր Ասլանեանը,
Հօրեղբօրս
աղան ւ (Վերջինը
ղոՀ գնաս
1918
թուին
Անդրանիկի
բանակին մէչ, Խոյի
կռուին
ատեն)
։
Միասին նստած կը խօսէինք
,
յանկարծ
տեսանք
մարդ
մր որ Լատրոսի
ձորէն կուգար,
վերին
եայլաներու
ճամ բով՝.
Լաւ որս է շս ինք : Գրիգորը
անզէն էր , ես զինուած եւ Հա­
մազգեստով։
իսկոյն,
անտառէն
դէաի վար ցատկես
ի , իսկ
Գրիգորին
պատուիրեցի
գալ Տ իսատէրի
առ^եւր։
Թուրքին
աոա^ն
անցայ եւ ազդարարեց
ի որ անձնատու
ր
բլլայ
։
Հլու
Հնազանդ
քովս եկաւ
։
Իր դասալքութիւնը
սլա–
տրրուակելով,
առֆեւս
ձգեցի,
Մէնզիլ
տանելու եւ
Հա
րիւ֊
րասլետին
ներկայացնելու։
Արդէն
Հասած էի Տ իսատէրի
անտառին
խորը, երբ
^ՐՒՂ
Ո
ՈԼ
մօտեցաւ
Հ
Տէր
Հ°Ր
Ս
կրած
անօրինակ
տառապանքը
հրբեւիցէ
չէինք կարոդ
մոռնալ, դեռ կր կսկծար մեր սիրտր։
Թուրքր
ենթարկեցինք
իր նախորդներուն
վիճակին
. • . :
Հրացան
՛
չունէր
,
երկար կոթով
կացինր ես առի ,
մնա­
ցեալը
Գրիգորին
ձգեցի։
կէսօր էր , վերադարձանք
ճաշի
։
Աելքեսէթ
կացինս
աեսնելով
Հարցուց թէ ուրկէ՞
ձեռք
ձգած էի։ Պատմեցի
սլա տ ա Հ ած ր , շատ ուրախ
եղաւ եւ ը–
•
սաւ . «Այդաէս կ ուզեմ ոը Բէէ
ա
Ք՝)>
1
Ա ե ր բնակած
անտառին
մէչ շա ա
պտուղներ
կային
,
թէեւ վ
ա
յբի ) Բ
ա
յ°
շա տ Համեղ»
.
1
Տանձ,
խնձոր,
սալոր ,
խօրխօշ
,
ա շնանա
յին կեռաս
,
ել այլն :
Մելքեսէթի
փափաքով, ես եւ ինք պաս ըսի ելանք,
մէկ–
ււ՚եղ իէ\անք ք-էշաղաճ
կուրին
եզերքը
խօրխօշ
ուտելու
,
տե­
սանք երեք
կիներ
որոնք երկու
աղամ արգոց Հետ
մացառնե­
րու
՛
մէչ փնտռտուքներ
կը կատարէին, եթէ մեղ
տեսնէին
,
Հինգն ալ սլիտի տանէ ինք անտառը
,
անզէն
աղոց
յանձնէ
լու
Համար՛.
Իրենց բախտէն
մեղ չտեսան եւ անցան
գացին
։
Ե րէկռւան
իրենց կորուստ
ը կը փնտռէին
անտարակոյս
։
Մ իւս °Րբ աասներկու
զինուած
մարդիկ,
առտուն
կա­
նուխ
,
եայլաներէն
դէաի
մեզ կառաջանային՝.
Հասան
մին­
չեւ Գալատէրէսիս
Ո
լ ր մ ե ր անզէն տղաքը կրակ վառած կե­
րակուր
կ՚եփէին
իրենց
Համար
։
Կրակին
ծոլխր մատնած էր
Fonds A.R.A.M