մե ՛ր խսբապեա
Սհլքեսէթը
Սիերը
րեռցուած
էին շաքարով
եւ կաղինով : Զորս
րն–
Լերներ
շաղերու տարազով
խմբապետին
Հետ ճամբայ
ինկան
դէպի
մօտակայ
թրքաբնակ
՝
Բոսքուր
եւ Պայինաուր
գիւղի–
բր : Երկու֊ Օր վեբէ\ անոնք վերա գար ֊Հան չ
ձիերը
բեո
ցուած
մեր սանկա սաճ ուտելիքէն րով,
ձիերէն
մէկն ալ ծա խած
էին
մեր
ս աՀ մ աններս
ւն վբայ
«
եայ լալները
բնակութիւն
Հաս­
տատած
թուրքերուն
,
վ՚ոքրիկ
գումտր
մ րն ալ ապառիկ
ձգե­
լով : Կէօլ
Զէ յէ ըներ կոչուած
տեղը տեսած
էին
Հ
Լսոնքցի
թուրք
Հաճին եւ երկու
թուրք
ոստիկաններ
որոնք
Հայերու
սեփականութիւն
ր եղող մարգագետինները
կը բաժնէին
խումբ
մը թուրքերու
եւ իրենց
միֆեւ;
Լյեր
գիւղացի
Հաճին
ճանչ–
յցած էր Մեր Անտրանին
,
Բ
,
ս
յց
Ք
ա
լ\
ու
թէ^Ը
%
էէ Ր
ունեցած
Մելքեսէթին
բան մըըսելու,
Հակա՛ռակ
որ քառորդ
ժամ մը
իշսած
էին իըաըու
Հետ
Հ
Մելքեսէթ
բաւական
գաղտնիքներ
կորզած
էր թուրք
ոստիկաններէն
։
իր առեւտրական
մ |ւսսիսւն
կատարած
Մելքեսէթ
վեիա–
դարձաւ առա"* ձաւարով
,
իւղով եւ ալիւրով
,
ուրախացնելով
մեո
բո լորս Հ
Գա լա Տ էրէ"
էն ռազմական
յարմարութիւներով
օժ­
տուած
վայր
մըն էր, ուր կարելի էր
րա
լա
կ ան ա տ են
Հ թոն–
դի սա կեանք
վարել*
Այժմ
մեզի կը պակսէր
միսը, անոր Համար ալ չէր ար­
ժեր շատ
մտաՀոգուիլ։
Եա
յ չաները
արածող
թուրքերու
Հօ­
տերը ող^ ԸԼԼ
ա
* ՜* *
5
Fonds A.R.A.M