Այդ
բարեսիրտ
յոյնը
որ անկեզծօրէն
կր քքոււէր
–
Հ
ա
յե–
րու
վիճակին
,
իարՀուրդ
տուաւ. Աեւ
\
ք ովու ափերէն
երթալ
Հասնիլ
ա ո ւ֊սա էլան բանա
/
լին :
իյօսողր
ԱելքեսԷթն
Էր գ ընդունեց
յոյնին
տուած
խոր–*
Հուրդնե
րր,
բայց
իւնգրեց
որ պաւլէ
էֆէնտին
պատուէրէ
յոյն
գէւգացէներուն
որ շաբաթը
գոնէ երկու
անգամ
մեգի
գրամով
Հուց տան,
քանի որ մենք թուրք
.
գի՚֊դերը
մտնելու
անկարող
էինք եւ միայն
բռնի
Հուց կրնայինք
առնել,
յաճախ
ծանր վտանգներու
ալ Հանգի պելով : ^աւլէ
էֆ՛էնտին
սիրով
ընդունեց
Աելքեսէթի
առաքարկր
։
Անմ ոռանալի
է այգ
դի
լ
գի
յոյն՛երուն
բա րիքը
ւ
ո
ր
ամիս­
ներով խնամած
,
կերակրած
էին նաեւ Կիվ
դէ՚–՚Լ
ս
՚
Օէ
անղէն
հա յերր եւ. այն ալ ձրիաբար
:
Բաբերգի
շրջունին
մէք կային
երկու
յունական
գէ
Լո
ք*Ր
ւ
Աատէն
եւ Կօշկուրին
, (
Վերքինր
Հեռու
էր մեր սաՀմանէն)
։
Ա ոլթր
կոխելուն,
մնաք բարով
ըսինք
յոյն
գիւղացիներուն
եւ կ ուղէինք
մեէլնիլւ
դ*իւղացիներր
մեծով
պղաիկով
Համա՛
խմբուած
էին մեր չուրքր,
մեղ ճամբոլ
գնելու։
Ամբոխին
մ է քէն
անձ մր, որ մութին
մէք մեր
գէմքերր
կը գիտէր,
ինծի
մօտենալով
սեղմեց
ձեռքս
եւ
ճակատս
Համբուրեց
Հ
Բարեկամս
Ատաւրին
էր , Ա
ուրատխանօղլիի
մեր վաշտին փռապանր,
վերքին
օրը մեր փախուստր
փութա֊
ցրնող
եւ Հաց տուողը,
որ արտասուաթոր
աչքերով
ըսաւ*
<ձՏէր Հ°բգ
օրՀնէնքը
քեղի պահապան
ը լ լ
ա
յ , ձեր փա խուս—
ստէն երկու
օր ՛Հերք , Ա ուրաախանօղլի
գանուած
բոլո՛ր
Հա–
յերր Աօպրաներու
կիրճը տարին
եւ
կոտորեցին
ւ
Ա Լ
ա
յ դ
շուներ
ր այնպիսի
ղղուշաւո
րութեամ բ կազմակերպած
էէն
քուրդը^ որ հայերէն
ոչ ոք կրցաւ
գիյոնալ
իրենց
գլխուն
գա­
լիքը եւ փախչիլ»։
՚
V
^
Ատաւրիի
հաղորդած
դոյմը քարացած
սրտիս
քար
մ րն
ալ ալելցուց
։
Վրէմ
լու ծե լու առիթներ
չէին պակսեր
,
այլեւ
պէտք
էր որ անգութ
Ը լ լ
ա
յ ի ն ք
եւ մենք
օգտագործեցինք
մէն պատեհութիւն
։
Աեր
խումբը
ճամբայ
ինկաւ
դէպի
Լսոնքի
սահմանը,
անցանք
շատ ապահով
վայրերէ
եւ Հասանք
Հոն, ուրկէ
բամ֊
նուած
էինք մեր ընկերներէն
,
Առիւծ
կայ
մեկնելու
պահուն
։
՚
ւս
ա՛
Fonds A.R.A.M