Արև ԼԱ կամաց կամաց նստեցաւ
Հայոց որբացած
սարե–
՛
աո
բուն
վրայ • կռնակի
վրայ պառկած
•
կը գիտէինք մեր թրշ–
Հայրենիքի
բնութեան
ՀրաչալիքներԱ
,
միշտ
վախը
ուառ
մեր
սիրտերուն
մէէւ Առաւօտեան
մեղմ գեփիւռը կը
շոյէր
՛
աս կերը
ասոլգ օ րօրի^մը
նմանող
ԱԱւսըլոցով
,
թռչուննե­
րը կը գայլայլէին
եւ մեղի կը թուէր որ լացիդ
սուգի
ուլբա–
I
սաց ութիւն են իրենց
երգերը։
Նզովեալ
Վյսրիմնայ
գիւղին մէ^ եռուզեռը
սկսաւ եւ
՛
էի ՛՜՛լաս իք զանազան
ուղղոլթեամբ
դաշտ
էլ՛երթայինդ
բայց
չունէին
՝»
ա
յ
գի՚֊գացիի
եռանդն ու զուարթութիւնը։
Նա­
խիրն ու Հօտը
լեռ
ո
կը բարձրանային։
Ջորիներուդ
ձիերու
կարաւանները
յա ^ո ր դա բար
կուգային
ու գէ°վէ
Եր զն կայ
կ՚երթային
։ (
քեզմէ մօտ երկու
Հարիւր
մէթր
Հեռաւորու­
թեան
վրայ
մշակ մբիրվեց եզներով
նոր Հասած
դ
արտը
Հերկելու կը պատրաստուէր
։
Ամէն
կողմ է պա շարուած
էինք
թշնամիներով
եւ մեր սիրտերը
աբտակաբգօրէն
կը բաբա–
ւ
իէին։
||
Տ ունիս ի տօթ օրերէն
մէկն էր
դ
արև
լի
Հի՛լի չ ճառա–
դայթներու
տակ
^ կըսպասէինք
մեր դրութեան
վախճանին
%
ճակատագրի
տնօ՛րինութեան
ու եթէ այդ
.
օրն ալ
անփորձանք
մնայինք
դ
Հրաշք մը կամ աստուածային
ողորմածութիւն
պի–֊
տի
Համարէինք։
Կէսօբինդ
մեղմէ քիչ Հեռուն
գտնուող
մշակը կը
Հան֊
գըստանար իսկ երկու
Հօտաղները
եզները
բերին
արածելու
մեր թաքստոցին
մօտեբըւ
Հ"վ/"Լ–ը
նոյնպէս
իր
,
|
Հօտին Հետ
Հասաւ մեր շրջանը։
կարծէք
Բ՚՚Է՚՚ՐԼՀ
մամ ա գրուահ էին
I
միեւնոյն
մամին եւ նոյն տեղը
գալու։
Ծարաւէն պապակած
էինք
դ
մինչ
դրութիւնը
Հետզհետէ
աւելի տագնապալի
կը դառնար
։
-
Տ
ղԽ՛ ք
դ
ձեր Հոգուն
մատաղդ չի շարմիքդ
մի՛
յո
լ–
սաՀատիք
դ
պաղարիւն
կեցէք
դ
այս փորձանքն
ալ կ՛անցնի
դ
ււ»Ւ՝
Բայց
եզները քիչ մնաց որ մատնէին
մեր թաքստոցըդ
ե–
Թէ Հօտաղին
ում գին գոռոցը
ղանոնք
չդարձնէր
I
կամաց կամաց
մշակն ու Հօտաղները
իրենց
եզներովդ
Հովիւն իր Հօտով
Հեռ ացան
։
Ազատ
շունչ մբ քաշեցինք
դ
կէ՚՛
սօրուայ
վտանգն
անց ո ւց ինք եւ պիտի սպա սէ ինք
իրիկնա՛
Fonds A.R.A.M