88
ԳԷՈՐԳ ՉԱԻՈԻՇ
<—I
Գէտէ^ք ով է ա յս կարիճը որ ձեր ետեւէն պոռաս*
ասէ
^հթե
ս
Ք
դ1"–Գ
ա
9
է է* Ֆ*՝*է
աղան։ Երր Տամատեանր
եկաւ, այս կող–
մերը
Ընկերութիւն
քարոզելու,
մեր Աա սունէն
ամենէն առաք այս
կարէճր
զէնք ՚Լերցուց եւ գնաս անոր ետեւ էն։ է՛յ, մեռնէմ
ձեզի,
աղե՚րք, տեսէ՛ք այգ Աս լան էն , մեր զէնք վերս ուսած
օրէն սկսեր է
կռէւ
մէն չեւ րանտ երթալու
մամանակր
։
Եւ հ՜երունէն
սկսաւ խորասուզուէ
լ
անցեալ
յիշատակն
եր ու
խորը եւ անկէ մ է առ մէ դուրս
Հանել այն գոՀարներր,
որոնց
ամէն
մէկր Գէորգէ ճակատր կր զարդարէր
է
Բայց Գէորգ էրրեւ
Համեստու­
թեան մարմնացում
ք
չուզեց
խօսեցնել
Ներունէն էր մաս էն եւ րնդՀա–
՚
ոեց խօսակցութէւնր
։
"
~–~ ԷՀ , Աբօ,*—| րսաւ ան ,–~ մ Է՛ քրքրեր անցեալր,
որուն Հետ
խառն են շատ մը տխուր եւ ուրախ յիշատակն
եր ։ Գուն այն մէայն
րսէ, թէ ո ւր կր վազէիք այս կողմ էն , թնչ Հարա—Հրոց էր որ կր
բարձրացնէիք
I
—
| Աոլանս , Ասլանս ,
1
պատասխանեց
ծերունին
, \
ձեր բանա
երթալէն ետք, երբ մենք նորէն գերի դարձանք
քրտու եւ տաճկի
ձեռք, ա՛լ մեզ Հանգիստ չկար ան օրէն ասդին
ւ Ամէն օր մեր քաղաքր
աս է եղեր
ք ա ւք11ւ.
ու թիփուն առաք մեր ճմի րով փախած ենք սարը,
ամէն օր ՚Բիւրաեր կու գան խարճ ու խարաճ
ուզելու, եւ ծեծ, թա­
լան
ո Լ ռուլում.
փ
•
Բա յց թնէ ընենք , չկայ մալ , չկայ տովլաթ
,
որ
ձեռք բերենք քանի մը ծակ երկաթ
,
որ դիմաւոր
ենք անոնք , Ահա՛ այ֊
սօր գեղէ պաՀապանը
լուր բերաւ, որ խումբ մը զէնքով մարդիկ
կու­
սան ։ ՚րիւրտեր
են
%
որո* լ մ աքէն կ՚անցնէր
,
որ լաօ , դո՛ւ ես , որովՀե–
տեւ
գո՛ւն բանտն էիր , դո՛ւն շղթաներով
կապուած
վանդակի մէք
գրուած
էիր* օ՛խ) Հիմա ազա՛տ ես։
՝—
է
Այ"՛ 7 Ար° * ըսածներդ
ճիշդ են , անոնք մարդիկ չեն * անոնց
մ օա քաք ութիւն
չկայ
։
Երբ կր տեսնեն
իրենց
դէմ ր կանգնող կա յ
ճ
վախկոտ
նապաստակ կը դառնան, իսկ երբ կը տեսնեն
գէմերնին
կանգնող չկայ,
մէյ-մէկ
առիւծ կը դառնան։ Աբօ , աբօ , եթէ
չմեռայ
եւ Հասայ այս ընկերներով այն երամին
,
որ բոյն է դրեր
այնտեղ,
ուր մենք կ ապրէ ինք երբեմն
,
ա յս երկիրը
նորէն իր նախկին
վիճակին
պիտի Հասնի %
I — յ
Աեոնիմ քէ Գէորգ
Հ
—
I
բացագանչեց
ծերունին
գողգոք
ձայնովդ—| մէկ էլ Ա ասուն ը այն օրերուն մէք տեսնեմ
,
ութող քո Աբոն
Հայոց ազգին մատաղ
եղնի։ Բայց որդի, գնա՛նք,
արդէն
պատրաստ
կերակուր կայ, քիչ մր անուշ տրէք, անկէ ետք դուք
գիտէք։
Ընկերներով
բոլորուեցանք
սեղանի
չուբքր՛ իսկ ծերունին իր
խօսքր շարունակեց,
մինչ մենք կ՚ուտէինք
։
Ես ուշադրութեամբ
կր
լսէի
զէնքրX
՚
Լաօ ,՝—| ըսաւ ան զէնք լսողներուն
,
անգամ մը այս ձիւան
ր
էր խում րէ աղոց Հետ գնաց Անտ ոքի
միւս երեսը : Մէկ ալ կը տեսնէ
է
որ դի*–ղէ մօտ քիւրտ
Հովէլը ոչխար կ՛տրածէ է Գէորգ կր կանչէ Հո–
Fonds A.R.A.M