161
կարկառուն զարդոսկի մը ։ Իրիկունը՝ հարսը նոյն այս երեւոյթով
եւ փեսային ազգականներէն թարմագեղ տիկինէ մը աոաջնորդուած
կը մտնէ թազմութեան մէջ եւ ձեռք կը պազնէ։ Այդ պահուն իւրա­
քանչիւր անձ կը նուիրէ թղթապատ զարդոսկիներ \ զորոնք հարսը
կը շարակարգէ իր ձեոքը բռնած թաշկինակներոլ ծալքերուն մէջ :
Այդ գիշեր կերուխումի եւ պարերու սփռած խանդավառոլ–
թեան մէջ յանախ կը լսոլի
թագաւոր
մակդիրը, որ կը արուի փե­
սային : Սա ամէն անգամ այս անունը լսելուն ստիպուած է կկոցի
պէս դառնալ եւ կանչողներու հրամաններուն անսալ։ էլ. խրախճան­
քը կը տեւէ մինչեւ կէս գիշեր»
(
Տես՝
Հայրենիք
ամսաթերթ,
1937
աարի թ.
9,
է չ
104-105)։
Ազգագրութեան
մաս կր կազմէ ժողովրդային
բանահիւսու­
թիւնը,
որուն եւս մօտեցած է Առնակ (աես՝
Բազմավէպ, 1923
Է1
170-176
եւ էշ
230-233)
երկու յօդուածներով,
որոնք
խորագրուած
են
«
կուտինահ այ Տաղասացներ» :
Գմրախաաբար
թբքախօս
գարձած այս գազոլթին
մէշ եթէ
գանուէին իսկ մողովրգային
երգիչներ
,
անոնք թրքերէնով արտա­
յայտուած
սլիաի
ըլլ
ա
յին,
ուրեմն հայկական
չէին կրնար նկատ–
ւիլ։
Միայն անոնս Հեղինակներն
են որ հայ են։
Առնակ այս կացութեան գիաակ
ՐԷԼ
ա
է
ո
վ
հանգեբօ՝
իր ծնբն­
գա վայրին կր շնորհէ Փոքր Ասիոյ թբքախօս
մասին Հ^ոզթան
գա–
ւառն»
րլլա/ոլ
փառքր
,
ըսելով հանգերձ թէ
«
դժբախտաբար կու–
տինահայ տաղերգութեան մր որոշ հետքեր շատ չեն հասած մեզի,
րայց նկատելով մէկ կողմէն ույն՝ որ կուտինայի արդէն իսկ թաթ–
գաւան հայ ութիւնը ԺԸ • գարուն նոխացած է գուսաններու հայրե­
նիքէն* Ագուլիսէն եկած երկրորդ գաղութով մը եւ միւս կողմէն
ժամանակակից Կուտինահայուն հնչուն ձայնի քաղցրութիւնն ու
նկունութիւնը, կրնանք հետեւցնել թէ կուտինա եղած է Արեւմըտ–
եան Փոքր Ասիայի թրք ախօս մասին «Գոզթան գաւառը».
(
աես՝
Բազմավէպ, 1923
էշ
170)։
Եւ. սկսելով իր սլրսլտումներուն
1
լրսէ՝
թէ առածին անգամ կր սլա տա հ ի թրքերէն բառասխա լով
քառեակի
մը կանխուած
ինքնարղ արացուցիչ
հայերէն քառատողով
մր^
ռ ո
Ս
1697/՛*՛
յօրինած է Ա • Աստուածածին
եկեղեցիի
քահանաներէն Տէր
Անտոն
՝
Բհ . է
«
Ով սիրելիք հայրք իմ եղրայր,
Որ եմ գծուց եւ տխմար*
Որ գրելոց եմ եսքի բառ
Վասն եկեղեցւոյ պղընձի համար։
11
Fonds A.R.A.M