որո շմա ր էրր սլա սա գա մ ա ւո ր գա սինք Բերլէն
Հա յ կա կան
Գատը
մեծ սլեաա թեանո
*
ԼեՀ աժ ո գովին
ներկայացնելու.
Համարէ
Հյ ատ
մեն՛
յո յս
ունէինք
,
որ Վեհաժողովը
աչխարՀին
խաղաղութիւն
,
իսկ վաքր եւ ճնշեալ աղգաց
,
ի թիւս որոց նաեւ մեր ազգին
,
ազա­
տութիւն
սլիտի
շնորհէ
։
ՎեՀաժողովը
բացուեցաւ*
աշխարհի
մեծ՛ պետութեանց
քաղաքագէտ
պատգամաւս
րնե ր ր
շարուեցան
կանանչ
սեղաններուն
բոլորտիք, է
ս
կ *Է
Ո
ՔՐ
^ ւ ճնշեալ
աղգաց
պատգամաւորներս
Վեհաժողովէն
գուբս կը սպասէ ինք : Վեհա­
ժողովին
–
^է^տեղը , կանաչ սփռոցով
ծածկուած
սեղանի
մբ վրա
յ
գրուած
էր մեծ կաթսայ մբ Հարիսա
,
ուրկից
բաժին պիտի ստա­
նային
աշիարՀիս
մեծ ու փոքր ազգերն ու տէրութիւնք
։
ժողո­
վականներէն
ոմանք կբ քաշէին
Արեւելք
,
ոմանք կբ քաշէին Ա—
րե է մուտք
եւ. այսպէս
երկար վիճաբանելէ
յետոյ,
սկսան կարգաւ
,
մի առ մի, ներս կանչել
փոքր աղգաց պատգամաւորները։
\,
ախ՝՝
Պուլկար
ներս մտաւ՛ ապա Աերբիացին
,
Ղ^արադագցին
,
որոնց կո­
ղերէն կա իա
ւ ահ սուրեբու
չաքուչոլքոցբ
գրաւեց
ժողովականնե­
րու ուշադրութիւն
ը։ /Բաւական
խօսելէ
յետոյ, ա յս երեք պատգա­
մաւորները
քաշեցին
իրենց
սուրերը եւ իբրեւ
եր կաթե ա յ
շերեփ
խոթելով
Հարիսայի
կաթսային
մ.է^ իրենց
բաժէն
Հարիսան ա–
ռին եւ Հպարտ ու Համարձակ
Հեռացան : կարգն եկաւ
Հայոց պատ­
գամաւորէն
*
ես մօտեցայ
եւ Ազգային
Տ՝ողովփն
կողմ է
ձեռքս
տրուած
աղե րսա թուղթը
ներկայացուցի
եւ աղաչեցի,
որ իմ ստ­
մանս ալ լնուն Հարիսա
Հ (ցայնժամ
կաթսային
գլուխ
սպասող մե–
ծաւորներ
Հարցուցէն
ինձ.
ւբ է քո երկաթեայ
շերեփը։
Տիր—Ի֊
1-
ի , Հոս Հարիսա կբ բաժ՛նուի
,
բայց երկաթեայ
շերեփ
չունեցողն
չէ կարող անոր մօտենա ԷՀ Ջ.ա յ" իմացիր ել եթէ մօտ ատենէն այս
Հարիսան
կրկէ֊
բաժնուի
,
առանց
երկաթեայ
շերեփի
չգաս ,զէ
սլարապ յետ կը գառնաս» : Է՛Հ , "էրե էէ ժողովուրդ
Հայոց, ես
կրնայի"
Հարիսայի
կաթսային
մէշ՝ խոթել
իմ թուղթէ
շերեփ ը, որ
պիտի թրծուէր
ել Հոն մնար
տ
Հոն , ուր զէնքն է խօսող
,
ուր սուրեր
կը շողշողան
,
Հոն ի՞նչ գործ
ունին
խնդիրք եւ աղե ր սա թուղթք
:
<տԵւ , յէրաւէ
,
տեսայ
,
որ Ղ^արագաղցուն
,
Պ
ՈԼ
լկարէն
եւ այ­
լոց պատուիրակներուն
քով կայէն քանէ մը քաշԴր , որոց
կողերէն
կախ ուած
սուրերէն
արէլն կը վազէր,
Ցայնժամ
դարձուցէ ե–
րեսս եւ էբր թէ կը փնտռէ է էմ զէյթունցէ
,
սասունցէ
,
շատախցի
ել այլ լեռնցի եւ դաշտեցի
քաքերս,
բայց
ո՞ւր էին,
ժողովուբգ
Հայոց
,
ըսէ՛ք,
ո՞՛ւր էինայդ քաքերը, պէտք
չէ՞ր, որ
անոնցմէ
մէկ—երկու
Հ՚՚գի ալ էմ քովս գտնուէ
էն , որ անոնց արէլնոտ
սու­
րերը ՎեՀաժ ողովէ քաղաքագէտներուն
ցուցնելով՝
գո չէ է . «Տե­
սէ՛ք, աՀա՛ էմ երկաթեայ
շերեփները,
Հո՛ս են, պատրա՛ստ
. . .
«
Ժ
֊
զովո՚ւրգ
Հայոց , անշուշտ
,
լալ Հասկցաք
,
թէ զէ-քը է-է
66
Fonds A.R.A.M