ՀԱՅԱՍՏԱ՛ՆԻ ԳՐԱԿԱ՛ՆՈՒԹԻՒ՛Ն
2
.
ԱՅՈՑ Լ Ե Զ Ո Ւ Ն
Գրէց՝ ՆԱՏԻՐԻ ԶԱՐԵԱ՛Ն
Արի՛, եղբայր, փառաբանենք քաղցրաբարբառ հայոց լեզուն,
Մեր արտի ջուր, մեր ձեռքի թուր, մեր հոգու լաց՝ հայոց լեզուն :
Հասել է նա մեր դարերից , մեր սարերից ու մեր սրտից,
Արաքսի պէս միշտ կենդանի, միշտ անսպառ հայոց լեզուն։
՛
Աա առաջին կանչն է եղել դիւցազնական մեր նաիւահօր,
Օբօրոցից մեզ փայփայել է մայրաբար հայոց լեզուն։
Քերթողահայր էյորհնացուց մինչեւ Քուչակն ու ձեր ծառան՝
Տուել է մեզ երազ ու երգ ու ճանապարհ հայոց լեզուն :
կը
մոլորուէբ մեր կարաւանն ամպրոպաշունչ գիշերներին,
Կը կոբչէին, ե ր է համբին չրբոցկլտար հայոց լեզուն:
Քանի՛ ցեղեր ցամաքեցին՝ ինչպէս հեղեղն աւազի մ է յ ,
Բայց Լհնինեան ծովին հասաւ մեսրոպատառ հայոց լեզուն։
Այսօր էլ նա բռնութեան դ էմ փայլատակում է բարկացայտ ,
Հերոսական լեզուների հերոս եղբայր հայոց լեզուն։
Ուրեմճ եկ փառաբանենք , փայլեցնենք թրի նման ,
Որ զըրնգայ արեւի տակ յաւէտ պայծառ հայոց լեզուն։
(«
ՇԻԿԱՑԱՆ՝ ՀՈԳՈՎ» հատորէն)
ՏԻԿԻՆ ՎԻ՚ԲԹՕՐԻԱ
ՄՈՒՐՕԵԱՆ - ԱԹՈՌԱԿԱԼԵԱՆ
ՆԻՒ ԵՈՐ-Բ , Ն
•
ծ •
9 1
Fonds A.R.A.M