֊ 137 -
•
ներ և ր-Ադ. ուս ա կա թ իւնն ե ր
որոնք– աւա ղ
տ
միշտ չեն
ուղղւե
լ դեպք՛
աղնիւոդ
գեպի
բարձրն
ու. առաքինին^
ալլ յասճասխ սւոոր աս ր ել են Յ^՜ՂՍ՝՝ կ"*շկ ասնգելովդ
ան֊֊.
գամալուՆ
ելով գրական– ագնի
լ մղուէին երբ– ա րհ արէ՝է ելով
աիրաս պւաաշւռուէոե ան
ճ
ս լաւր կ ա մտ ո ւ քմ ե ան, մար գ կ ա քին անարգ
սերֆիլիգմի
յատկութիւնն
երբ. որոնց
մ֊սսին ակն արկ ե ֊֊
ցէնք
Ւալրբնի
բերնով մեր աւլածին
յօգւահ
ի մե^ ե.
ոբոնք ա լնքասն գան գա ղու.թե ամբ ու գժւա րուիմեամբ
են
աբմաաաիսէւումգ
սա ա ր ասբա թ տարար.
ա
/
գ $ե գե րի
գիտակ֊֊,
ցութիւնից
\\
րք>
ս
ն գմւար ե գա տապ ար աո ղի ե իւ ար ասնո ղի գեր
ստանձնել
Հանդեպ
ա
/
Գ բացասական
Հատկանիշներիդ
ա
լ գ արա ւ՛ աւ որ բնաղգնեբիդ
որ Հ ասլ ութ իւնբ վա ս տ ա ֊-
կել ե իր պատմութեան
երկարատև, ու֊ գժ ո/սա լին պրօ–֊.
ցե
ս
(*
մեք**՛ ինչպես
անՀատի֊
այնպե" ե ցեղի ալս կամ՝
ալն
յատկութիւնն
ո պե"\ք ե քննա գա տեէ ե գն ա Հատ ելդ
կանգնելով
ա յ ն ժամանակի
տեսակետի
վրայ– ի նկատի
առնելով
այն գաբերի
ոգին ու բեոյթբյ երբ
առաջացել
են
ալ ալ յատկութիւնն
երբ—֊մի
տեսակ եբկաթեդ ճա կա •֊
տ ա գ ր ա կ ան ասն Հր աժ եշտ ու թ ե ա մբ...
Հ.յգ
մռալլ ու երկարաձիգ
գաբերի
բնթացքում.
փոք֊֊.
րիկ
Ց^ԳէԼ
արել ե
ասլն էնչ որ արել են ե կ՝ ան են
միշտ
բոլոր
թոք լ ու իմացական
Համալնքնեբր
բռնա
*֊•
կալութեան
անագորոլն
իաար աղ ան ի տակ.
գիտակցելով
իր
ան ել,
Հ ո գեվա րք ասլին
վի՚ճա կո
է
է"՛֊"
են ալո վ ոչ մի
տեղից
փրկութեան
գբաւակ ան, յ ու սոլ նշոլլ նա իա֊.
նաբՀութեամբ
ճկել ե պարանոցբդ
ք՚»յլել ե կորա գ
լութ
ու
անմռունչ
Հ ալաՆ անքն ե րի ու անարգանքներից
միֆփց֊
Fonds A.R.A.M