ԺԸ.
ՀԱՅ - ՎՐԱՑԱԿԱՆ ՍԱՀՄԱՆԱՎԷՃԸ
կոալիցիոն
կառավարութեան
օրով
կատարւած
ամենաիոչոր
գէաքը
եղաւ,
անշուշտ
,
հայ-վըացական
բախումը,
որ ահագին
անգրադարձում
ու­
նեցաւ
երկու
երկրների
ճակատագրի
վրա
:
ինչպէս
տեսանք
նախընթաց
գլուխներում
,
հայ-վբացական
յարաբե­
րութիւները
լաւ
չէին
:
1918
թ • ամառը
,
հայերն
ու վրացիները
թիֆլիսում
,
արգէն
երկու
թշնամի
կողմեր
էին,
Գրութիւնը
չմեղմացաւ
ե՛ւ
Հայաստանի
կառավարութեան
Երեւան
մեկնելուց
յետոյ։
Ընդհակառակը,
աւելի
եւս
սրւեց :
Նախկին
հակամարտոլթիւնների
,
գմգոհութիւնների
եւ
սրտցալոլ–
թիւնների
վրա,
այժմ,
երբ Վրաս տանն
ու Հայաստանը
այլեւս
անկախ
պե–
տոլթիլններ
էին,
ալե լացաւ
ե
՛
լ
սահմանային
վէճը,
ե
՛
լ
անդրկովկասեան
ընդհանուր
գոյքերի
բաժանման
խնդիրը,
ե
՛
լ
մի չարք
ուրիշ
ցաւոտ
հարցեր։
Առանձնապէս
ախտաւոր
ձեւեր
ստացաւ
սահմանային
խնդիրը։
Վրա­
ցիները,
որ անկախոլթիլնից
առաշ,
բոլորովին
համամիտ
էին
հայերին
եւ
մ
է կից
աւելի
անգամներ
պաշտօնապէս
յայտարարել
էին,
որ
Ախալքալաքի
գաւառն
ու Բորչալոլի
շլվանի
լեռնային
մասը՝
Լոռին
համարում
են
հայկա­
կան հողամաս,
այժմ,
յանկարծ,
պահանկ
դրին,
որ Ախալքալաքն
ու
Լոռին
մտնեն
Վրաստանի
սահմանների
մէի
քքերեթելին
այս պահանչկլ
հիմնաւորում
էր Վրաստանի
համար
«
ռազմագիտական
սահմաններ՛»
ստեղծելու
անհրա–
ժեշտոլթեամր.
Ախալքալաքի
գաւառը
եւ Լոռին
մինչեւ
Հ ահ լա ի
անհրաժեչտ
էին
վրացիներին
իրենց
պետութեան
ապահովութեան
համար։
Իսկ
Ժոբղա–
նիան առաշ
էր քաշում
եւ տնտեսական
նկատումներ
ու պատմական
իրա­
ւունքներ
;
1918
թ. յունիսի
սկզբին,*)
Վրաց
Ազգ.
Խորհրդի
նախագահ
ժորղա–
ն
Ի " ՚ ն եւ
Վ
ր
աստանի
վարչապետ
(
համիչվիլին
այցելեցին
Հայոց
Ազգային
Խորհուրդը
ւ
լ
առաջարկեցին
Ա. Ահարոնեանին
, 8–
՚
Բաչազնոլնիին
ու
Ա.
* )
ձրաոօ–ւ՝րյ*Յւա<։ւ<ա տօօթյ՛»՝**™
1
՝
1
*
«
օսֆոաՀ,
1919
ր.
6
Յ«–/.
205
Fonds A.R.A.M