466
ինչ որ ալ է11
ա
Ր՛
"
քէ՚՚՚Ք էր
Ո
Ր Համակերպէ քաք մեր ձակատագրինէ
Բոլորին
մԷՀ, ամէնէն տարիքոաը
| լ
վատառողքը եսըլ լարվ
Հան֊
գերՀ, անոնց սիրա տուի, քաջալերեցի
եւ վսաաՀեցոլցի որ
ր"լ*ք*
ա
1
ա
ի
ա
ի
աղատինքէ
Ցիչողութ եանս
մԷՀԷ գեռ իքարմ էր քաղաքին
մէք^ սւեսահ երագս
,
զ
ո
Ր պատմած էիՀաճի Օակորին^
անանկ որ
վստւսՀ էի աղաաոլե լուսէ
Եւ աչ քերնիս
չարուն ակ
գիւ. զին յառած՝ կը սպասէ ինք* Ա%»
գամ մըն ալ տեսանք որ գիւղէն
մարգ մը գուբս
գսալուէ, մեր
կողմը ուղղուեցաւ
և. Վեր մագլցելով*
Հա ղի
լ.
երկու, Ժամէս կը մ❁~
աենար
մեղի։ Բոլորիս ալ սիրտերը կը տրոփէին
աենգագին,
. 1
ւ
ոչ մէկս "րոչ կրնայինք
ըսել թէ եկողը
ի*նչ ազգի կը պատկանէր,
մինչեւ որ
գ
մեղմէ քիչ Հեռաւորութեան
Վրայ, %չմարեօինք
ուս*.»
սա կան սալգատի
գլխ՚
ս
րկը
։
՛
ստեն միայն Հասկցանք որ եկողը
ռուս
ղինուոր էր, որ մեղի մօտենալով*
Հայերէն լեղուով
րարե/ւեց*
Բոլորս ալ
ք
մեր ուրախ ութ են էն՝ կսլլայինք
ե. չէինք
կրնար
ղսպել մեր արտասուքը, քարացած Տաացեր էինք,
բերաննիս չէր
թացուեր որ ղինոլորին Հետ խօսէինքէ
Նոր Էն ղինոլորՆ
Էր. որ
սկսաւ
խօսիլ *
-
Ուրախ եւ երջանիկ պէտք է լինիք որ ան՛ի*աս կարողա­
ցած էք գալ մինչեւ աեղս, ասկէ ՎերՀԷ այլեւս Ռուսական պաչտա
պանութեան տակ կը գանուիք^ որեւէ վտանգ չի սպառնար
ծեղիէ
Պաամեց որ Մ անաղկերտի
րերգն ալ Ռուսական
յառա^ա»
պաՀներ կը գտնուին,
ե. իրմէ կ իմանա՛նք որ
12
ժամ աւելի
ներս
գացեր ենք ռաղմաճակատէն,
Ռուսերը ձգելով մեր կռնակը, ու
մեղ կը Հրաւիրէր որփութանք վար, գՒ^ՂԸ՝ ուր մեղի կը սպա»
սէր խաղախ
Հրամանատարը^
Այսօր եօթներորգ
օրն էր որ ճամ րորգոլթ
իւն
կ՚ընէ ինք*
Դ–ԼՈ1՝1օ
հւԴ*.
Խ ս ^ ա խ եոաւ1աճ<սսւսււփն ք ու|.— Ա ^ ե ց ե ա ո ) Հ ն չ ա կ ե ա ն րա–
(
ւա կ աւոե դի– - Հ ա ր ի ւ ո ս պ հ ա Ս»ւ»աւք Փոթիկ ե աՕ. - ի ր կեՕ–
ւււււզո ս կ ա ս՚բ. - Սաւ՝րդաւ1|ւօ|ւ հի ւ ա ն դ ա ն ո ց ի ս
1
մ է ջ . – հ յ ո ւ ւքբո
՝*
| Խէ
"
Փկը
ց ա ւ ի . –
«
Հ–
Բոլորս ալ կըսկսինք գէպի վ
ա
Ր
Ի&*
( "–
Հ
ա
ղիւ
երեք ժա­
մէն կըՀամեինք գի՛՛դը* Եաաերուս
ոտքերը
այն կացութեա՛ն մէ1
էին որեթէ այգ որ չՀանգիպէինք
Ռուսերուե, ալ ասկէ
անգին*
մեծ գ՚էո^ւսրութեամր
--
ին^ի Հետ նաեւ շատ մը ո*.րիշնե ր -
պիյէի կարողանայինք
յառաԼ երթար
այն ալ գիշեր
ատեն։
Fonds A.R.A.M