Սրւ-այ Հո վ նա լ կոփւր
417
են որ փախած՝ ապաստանած
էրն լեռներըէ Խասբմ Բէկ , անցեալին
՚
քէք.՛ Հայ Ֆեգայիի
ձեռքին
չնորՀքը տեսած ՐԱ
ա
1
Ո%
Լ* իր տոլած
կոր ուսաներ էն կը զգ"՚յ "Ր իր գիժաց
գանուողները
անզէն ալ
խեղճ գիւղացիներ
չէ ին, այլ Հայ Ֆետայինե ր* Հրաման
կ՚ընէ որ
իր քիւրաերը
վարի քարերու
ետել
գիրք բռնեն ե
խուսափին
մաՀասփիւռ
գնդակներէն, ռ միան գւսմայն՝ չ
ոէ
~Ր կը գրկէ
Ք"՚Ղ
ա
Ք*
որ մէկ ու կէո ժամ Հեռու էրմիայն, որպէս ղի թնդանոթ
Հասցնեն
ւ
թեռ արեւը մարը չմտածդ երկու թնդանօթ և Հազարի չափ Հեծեալ
ե Հետեւակ
չէթէներ կը փութան
օգնութեան,
բ
ա
յ $
մինչեւ որ
թնդանոթները
յարմար դիրքերսւ
մէջ զետեղելու
գործողութիւնը
կը լեննայ, ե Հազիւ մէկ քանի ռումբ կը սկսին արձակել,
որոնք
ժայռերուն գպելով* մեծ որոտում արտադրելէն
զատ,
ուրիչ որեւէ
օգտակար գործ մը չեն տեսներ,
1
ւ
արդէն
բոլորովին
մութը
վրայ կըՀաոնիւ
Հայեր
36
զոՀ կուտան* անզէն
ժողովուրդէն
,
որոնք Որն ի բուն գեանի
վրայ երկնցած
սնալէն
ձանձրացած՝
գլուխն էն Ժեր բարձրացուցած
պաՀուն կը սպաննուին*
Այո կռիւին
մէջ կ ըլլան նաեւ զաւակս Գուբգէն,
քոյրս Սըր՛
բուտի ի ամուսինը ՎաՀան Կռընչոյեան, իր որդին Աամուէլը, Խա.
նամիրեան ՕովՀաննէս ու իր զաւակը Մխիթարէ Մեր փեսայ Վա–
Հանը
| լ
Խանամիրեան
Մխիթար կը սպաննուին*
ք՛ուրդէն երբ
փեսայ ՎաՀան ի մաՀը կը տեսնէ, չուտով մը անոր
կօչիկները կը
Հանէ ստքերէն ե իր ոտքերը կ ան ցնէ, որսվՀետեւ ինք իր կոչիկ–
ները կսրսնցուցած էր գիչերսւան փախուստի
միքոցին*
Մութը
կոխելէն
վերՀ, Տիգրան, որնախկին Հայդուկ
մըն էր,
իր զինեալ
ուժերը ետ ԱԼ առա Հ չարելով ե
անզէն
ժողովուրդն
ալ մէքէտեղ առնելով, կամաց կամաց կը յառաջանալ
գէպի
Արաղ
գիւ֊ղը, անկէ ալ Բերդակալ սարը
ք
՛
Բան լեռը *
Այգ պաՀուն, մենք կը գտնուէինք
Հաւաասրիկի
լեռը, որ կը–
ռիւի վայրէն
Հազիւ մէկ ու կէս ժամ Հեռու էր% Հրացաններու
ձայ­
ները կը րէ ինք
| լ
կը զգայինք որ մեր խումբերէն
աքին է որ
ընդՀտրոլմ
կ՛ունենար
թչնամիին Հետա Եւ երր մութը վրայ Հաս–
նելսւն՝ Հրացանի ձայները գագբեցան, ալ Համոզուեցանք որ կռուի
բռնուողները
մեր տղաներն էին, որ կրոած էին մինչեւ
իրիկուն
դիմսդբել և մութին ալ* ձգել Հեռանալ* 8սվ
Ո
րգ
9
ր
%
ա
^
ք
մարգ
ղրկեցինք
՛
Բան լեռը և ստուգեցինք որ Տիգրանի
խումբն է եղեր»
Այգ պաՀուն էր , երբ նոյնպէս իմացայ որ Գուրգէնս ալ ողջ
է եղեր և այգ կռուող
խումբին
մէքն է եղերէ Հետեւեալ որ մարգ
ղրկեցի Բան լեռը ե քովս բերել տուի » Հինգ մանչ
գաւակներէս
անդրանիկն
էր,
14
տարեկանէ Այնքան երջանիկ զգացի, երբ գինք
27
Fonds A.R.A.M