934
ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ
տ ա ո ա ւ ՚պէ էս լելաւն
ա յգ ապառաժ գագա
թ ին ^ ա ր եւ ին դ իմ առ
։ (
ք եր մ ի՛՛՛կ
յո յս ր կանխաւ,
թրծուած
Հա դու սան եք րն էին. որով կր թքնէին
մե՜ր լե–
զուն
։
Ջուր
ճարելու
միխսց
չկար։
՝
Բ իւրտե ր ր
իրենց
կորուսաներէն
կա ա /լ ե ց ան քլ ս ա ս տ կա ց ո ւ ց ին յա ր ձ ա կ ո ւ ւ/եե ր ր է ՝Բ իւրտ
մ ր մեր մ Էխ աե ս֊
նե լուի
Հ եր կ ե րա գ իւ ղի ա Է ր ս։ Է ր ր ^ կ ՚ ո ռ նա ր •
« — ՚&
եչի՚շ,
Ք"չիշ
,
ո
ռ
ւր կը փախչիս
^ ես ԱաՀմԷտի
Հայրն եմ։
ՀՀ/՚սկ մեր ա ր իա ս ի ր ա ա է ր ա է ր ր կր պաա ա ս խ ա
՛
հ
է ր իր
լ եզ ուոէէ *
(
Լ
—
Գուն ալ մի՛ փ ախ
չ
ի ր ^ ես էք ա Հ մ է ա ի գ մե ծ Հայրն եմ։
«&
Ճ-
իր տասնոց
մաւզէրով
խփեց^
լերան
կողէն
՛
ի՛՛՛ր
Գ1
Ո
(՚
^*°
Ա*ա*»մէտ ի Հա յ ր ր՛
<Լ՝Բ ր սւ ա կ ան ուժը ան Հա շ իւ էր։ Բա ր ե բախտ ա րա ր մե ր դ ի ր ք ր ՚ " ~
նառ իկ էր։ կարկուտի
նմ ան գն գա կ կր տեղա ր ^ եր ր յան կա ր ծ ո տ քէն
։
Լ ի րաւ ո ր ու ե ցաւ մեր անն մ ան
՚\
յե ր սէս ր ։
Արեւ ր մ ա ր ը
մ անե
լ ու
մօտիկ
էր,
՚
Բիւրտերր
նաՀանխեցին։
Այսպիսով
մենք
ունեցան
ք ք՛՛՛նի մր
՛
էի֊
ր աւո ր . ի "կ ՝Բ ի՚-րտե ր ր ղ գ՛" էի կ" Ր ուստն ե ր ո ւ ն ե ց ան ք
ՀՀ.Մ են ք եւս ստիպուեցանք
՛
է՛՛՛ր
իքնել^
մեր գ ի լ՚Հբեր ր
փոխելու
Համար։
Վերցնելով
մեր վ իր ա ւ ո ր ն եր ր ^
Ի
Հէ՛՛՛ն ք
՛
է՛՛՛ր։
Այգք՛""
մարդ
ի ր ա ր ու ՝–աետ պարտիլ
ան կա րե լ ի էր՛ ուստի
խմրա կ ն եր ու բաժն սւե ցան ք
պատ սպարուե
լու ՝»ամար
բուլերու
ե պու րակն1տ ր ու
մէխֆՀ*՝)։
Այ"
կռիւ նե՛բ ը կ ր տեւեն
ե բեք չ ա բա թ ։ Գիչե րնե ր ր ի ր ար ու
ք ՚ ՚ վ
կ ր Հաւ ա քու ին ^ նչան ակ ուա ծ Հաւա քաաեղի
մր ^ եր բ ե ւա գիւղե ր ր կ՝ ի՝ խ֊՛
նեն 1ւ սն ո ւ ն գ կ ր բե ր են, եր բեՀքն ալ ի րեն ց կ են դան ինե բ ր կր գան են ե֊
կր
մորթեն։
՝
Բիւրտ
ե֊ չերքէզ
գ՚՚՚ղթ
՚"
կաններ
ը նորէն
կը
վերադառնան
գէպի
Վա ր դ են ի ս ու ի րեն ց գիւղե ր ը կը գա տա րկու ին
։
Այգ պ՛" ("՛՛զ "՚"
ներէն
Օգտսւելով
գիւղերը
կ՚իխնեն,
ցորեն
կր Հաւաքեն,
ալիւր
կը
գտնեն
ե. կերպ մր իրենց
գո յութ
իւնր կր պ՛ո Հպանեն
։
/•
ս կ
ցերեկներր
կ ր որո Հ ս ւ ի ն ղ ա ն ա զ ա ն թ ա ք սա ո ց
7/ //
ր ս ւ մ է խ։ Վտ անգու ա ծ պ ա ր ա գա
յ ին
կր կռու ին ե. գիրք
կր փոխեն
։
Գ ր ո ւ ա գ մ ր կրկի"
Լ– Տ՛՛ն ի կե ան ի պաա
ում էն . —
^հիչ "Բ մր գա րձեա
լ բաւական
թ է՛՜՛՛՛է
Հ՛" յե ր Հաւա քուած
է ին ք
մեր
գ ի ՚ ֊ զ ր , "լ՛ այրուած
չէր։
Կր պատմէին
որ մեր
ԳՐ
՚՚՚
ցԻ
Կիկոյեան
Ա ա Հակի
Գ ՚ ՚ մ է չ ր , որ զէն ք ի ձա յ ն է ն կա տղած էր, կր յարձակի
՛
Բ ի ւ ր տ ե -
ր ուն վրայ
ե. մէկ ք՛՛՛ն ի Հսգէւ կոտ ո չաՀա ր կր սատկե ցնէ ^ ապա
դնգա կա–
Հա ր կ* իյնա
յ վբ իժ առու
կեն գան
ին
։
Այգ Գ
Ի ձ
ո
ր կա ր ծ ես
ամէն
մ ա ր գ
կեանքէն
զզուած՝
ղգուչութեան
որեւէ
փորձ չէր ըներ ^- կրակ
չվառել
փողոցներուն
մէխ. աղմուկ չՀանել
եւն . / ՛է," յն իսկ զէնքի
ձայն
լսեցինք
մեր իններէն
^ Հակառակ
ոմանց
խոՀեմութեան
ե. Համբերութեան
քար՛՛֊՛
զին,
(
էկւստա րռւ.հցաւ. ա՛հ ի։ ո ւս ափ I, լ ի՚ս • ՛Բ իլրտև բ ը պաշարեցին
գիլզը։
( * )
Լ. ՏՕՆԻԿԵԱ՚Ս, «Իւք աեսածներս 1915-1924., է» 3 1 – ։ 3 4
Fonds A.R.A.M