868
ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ
պա սա ան ա ծ բեկորները
գանել
էւ կոաոբել։
Այգ պատճառաւդ
ներումի
կեղս՝
լո ւ բ ե ր աա բ ա ծ ե ս ամէն
կողմ
դ ո րպէ ս ղի սովահար
բեկ ո րնե բը
ինքն ա բե բ ա բո/ ր գ ա ն էւ յանձ ն ո ւ ին գ ա Հիճնե
բուն
։
ԱասունԷն
մօա
400
մ ա ր գ Ա՝ ուչ կու գաբ
ե. կը յանձնուէր։
կա–
ո. ա ւի ււ ր ութիւն ը լաւ փա բու եցաւ
անոն ս Հետ
(
Սեւս ռեալ
ժողովուրդբ
խա­
բէ։ լու
Կամարէ
(
^Գիւղեր
Էն
%
դաչտե րԷն ՜
լեռներէնդ
թ ա –
քըստոցներէն^
ուր պաՀուրտած
Լայեր
կա–
մ Ւ ՝**
5
Լ" ^ Լ՛՛՛է ընդ Կան ուր ն ե ր մա
ն
լուրը
էւ
մանաւանդ
տեսնելով
Համոզիչ
փաստը
թէ
Ա ասուն
ո ին ե րր աղաս։
ու Համարձակ
կը պա ըա ին
Աուչի
մէչ ,
առանց
ոեւէ
նեղութ
իւն կրելու
չաա ու բ ո ա
Լա յեր
ի բենս
թ ա ք ս ա ո
օներէն
դուրս
ելան
ե. թուրք
կ ա ռ ա վ ա ր ո ւ թ ե ա ն
գ թ ա ս ր ա ո ւ թ ե ա ն
ե
ողորմա*
ծ ութեան
ապաւ
ինI» սան * . . (
ՏաոնՀինգ
Օր չանցած,
սակայն
դ երբ
կառավարութիւնը
Հա­
մոզուեցաւ
որ գ ր ե թ է
բոլոր
փախստականները
իր
ափին
մէչն
են դ
սկսաւ
Հաւաքել
ղանոն ք մէկ առ մէկ
։
(
ԼԱ
ասուն
ց ինե ր բ վաանգլւ
տեսնելովդ
գիչեր
մը Աուչէն
փ ա խ ա ն
ե֊ կրկի
ս
Ա ա ս ուն ի լեռն եր բ ա պա ս ա ան ե ցան
։
ՀէԱյգ
չաբթուն,
ես նոբէն
՚()՝
ռգեա
վերադարձայ։
Հոն երեք
օր
անաց ի , նո բէն Ա՝ ու չէն Հայերու
կա ր աւան
մը բեր ին իբր $ է
Թ ՚ ՚ ՚ վ է չ
տանելու
Համար։
Ատոնք
մեծ մասամբ
Վերին
Թաղեցիներն
էին, ո բոս ք
փախ ստ ա կ ա ն պ ա Հու ա ծ էին ե.վեր չէն յանձնուած։
300
Հոգիի
չափ
էր
անոն ց կա րաւ ան ը
5
որ ՚()՝ու գետ ի կորտոնի
դրան
առ չեւ
կանգ
ա ռ ա ւ ։ Ա—
սոնց մէչ կ՛՛՛ր
աղայ
մը դ որ իմ մեծ-Հօրս
(
մօրս
^այբը^
աչկերտն
էր» կը
ճանչնայի
զինք»
ըսաւ, որ վեց օրէ ի վեր
իրենց
^՚"°
՛
էէէն
տուած
,
Ա ո ւ չէն
մինչեւ
Հոս անասունի
պ է ս ծեծելով
բերած
են դ ի ււ կ անոնք
որ
ան օթ ո ւ թենէ ուժասպառ–՝
էէ ին կրնար
ք ա լ ե լ ու ետ
կ բ Ահա
յ ին դ
Հրա­
ցանով
կը սպաննուէին
դ ե.մեր մէչ գտնուող
աղչիկնեբն
ու
Հարսերը
ո ւ զա ծնուն
պ է ս կը գ ո բծածէ
ին ժ ան տ ա րմ՛ան ե ր ր ե֊ յետ ո յ ալ
իւբտե-
բուն
կբ յանձնէ
ին ։ Ո տ ք ե ր ը կօչիկնե
բ ունէ ր
Հանեց
ե ինծ ի յան
ձնե­
լով
ըսաւ *
(
ՀՏ
։
*՛՛
ր , գ Է՛՜ԳԸ ծախէ
ե ինծ ի կտոր
մը Հ՛" ց բեր ՜
անոթ
ու՛֊
թեն է կը մա բ իմ»
։
(
^Վազեցի
քուչան
ի տունըդ
ե ր ե ք Հաց առի
եկայ,
տուի
իրեն էւ
կօչիկնե
րն ալ
յանձնէ։
ց ի ըսելով
դ որ ձմեռ Էդ Հագիր
որ ո տ ք ե ր դ
չմսինք
Հացն
ալ քեղիդ
կ ե՚՛ բ ։
զկարաւան
ի մէչ բոլորն
ալ այնքան
անօթի
է ին
(
որ
անասուն­
ներու
պէ" կր գոռային
ե Աստուծ
ո յ
աղօթ ե լով
Հ՚՚՚ց
կր
խնդրէ
ին
ք
բայց
լսող
չկար..
. *
ԳԱՍՊԱՐ ԲՏԷԵԱ՚ՆԻ
ՎԿԱՅՈՒԹԻՒՆԸ
Fonds A.R.A.M