610
ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ
բայց
չստացաւ։
Առաջնորդարանները
ճնշման
աակ առաւ.
" ՛
յ ն
յոյսով
ո բ անոն ք պաՀ պան ո զա կան էւ. ո ւ ն Լ լ. ո բ գա սա կա բ գ ի գ լ ո ւ Էսն
ան ցն ոչո վ
իրենց
Համակրանքն
ու օժան գակու
թ ի ւ ն ը պիաի
մերժեն
յեղափոխա֊
կանն
ե ր ո ւ ն
1
ւ
գ ո ր ծակ ի ց
ր
պիաի
գառն
ան կառավա
բութ
եան՝
ֆեաա
յ
ինե֊
րՐ
գչխաաեչու։
Սակայն
Հայոց
ա ռա Փն ո ր գա ր աննե ր ր ^
ազգային
մար֊
մինն ե ր ր
յ
վան քե ր ու վ՚սն
աՀայրեր
ր ե գիւղե բու ք ա Հ ան ան ե ր ր եղան
յ ե ֊
ղափո
խութ եան Հետ ։ կ առավա
բութ
ի ւ ն բ Հ"
1
յ կղեր ի ֊ ունեւո
րնե ր ուն
մէջ
Հազիւ
մէկ֊
երկու
անն չան ա րա ր ածն ե ր գաաւ
որպէս
մ ա ան ի չ ^ ո -
բոն ք
հ րկա ր կեան ք չկ ր ց ան ո ւ ն են ա չ Հա յ ր են ա ս է ր Տ ա ր օն ի մ է ^ ։
Խ
օս
,
բէ կր պա ա կան էր ղէ
ս
վ*է
Ա
)
"
Ր բռնա կա չո ւթե ան
ուժ
ի ն դէմ
ազգեց
էւ կ էրէ Ա զ գ
էԱ
յ ի ն մա ր մ ինն
էլ ր
ր ^
մանաւանդ
Մ ո*– * ի ե Պ ի թ չ իս ի ա ֊
ռ ա ջնո րդ ն եր ր իւս Հեմ ի ւ ն դ ր ողի ^ կա աա զութ
իւննե
բ
ր
մեղմա ցն ո զի դ ե ր ի ն
մէջ
է ի ն ե ի պաա
ի ւ
Ա
՛
յգ
Հովիւներուն
^ պէա ք է Հոս ա րձան ա գ ր են ք
որ
քաջութեամբ
կաաա
բ ե ց ի ն իր են ց վա ան գա ւ ո ր պա չաօն
բ ե ի ս րաէ
օ րՀնե ցին Հայ մ ա ր ա ա կան բազուկ
ր
գ
որ եր բեւ
/1
յ
չ ան թ աՀա բ կ* րն է ր ան֊
զուսպ
ոճ բ ագո
բծներ
բ ։
Այս
դառն
կա ց ո ւ թ ե ան մէջ
Հ՛" յ ժողովուրդի
՛
է՛" Ր
ս>՚" ր րե ր բ
պաՀպանեց
ի ն եկ եզե ց ինե բ
ր
;
վան քե ր բ , դ պ բ ո ցն ե ր ը
5
զարկ
աուին
կ
ր
ր–
թ ական
գ ո բծ ի ն ո րքան
կրնայինք
ե երբ
զ ի ն ական
վա թ ո ր ի կ
ր
կ
ր
փըր–
թէր,
գ է
ա
ք հ ր Ը խուճապ
կբ ստեղծ
էին.
անոնք
մեծ աղէտներէն
էս ու֊
սափեչու
միջոցներու
մասին
կը մտտծէին։
էրբեւսՆ
կը
բանտարկուէին։
\
թ ի ւ թ ական
ա ս նե բու կ՛ են թ ա բ կուէ
ի ն ^
մաՀուան
ս պա
ռն ա չ ի ք ի
առջեւ
կը գտնուէ
ի ն ^ սակայն
մեծ Համ բե բ ու թ ե ամ բ կ՛ ա չ էս ա տ է ի ն չա բ ը
էս ափ անե
չ ։ կ ա ռ
ս։
վա բ ո ւ թ ի ւ ն ր ՀետզՀետէ
Համոզուեցաւ
որ "՛յգ տա ր բե֊
րը չեն կրնար
յեղափո
խութ
ի ւ ն ր զսպեչ^
որ ամէն
օր կ՚աճէր
^
գ չ խ ա ֊
տուած
մէկ ֆետայիի
փոխարէն
տասը
կտրիճներ
կբ նետուէին
մարտի
դաշտը։
Հայ Տեղափոխութիւնը
խորունկ
արմատներ
ունէր
Հայ
ամբողջ
զանգուածին
մէջ^ անկէ
սնունդ
կ՚առնէր
էւ անկէ
նոր կանանչ
ճիւղեր
կ՚արձակէր
^ աւեչի
առատդ
աւեչի
յանդուգն։
ՍԵՐՈՌԻ ԱԶԳԱՊԵՏՈՒԹԻՒՆԸ
մ՛ "՛ման ա կա չ բջան ի Հ ո դ ե բան ու֊
թ ի ւ ն բ բն ո րոչե չու Համւս ր
\
Լ (| -
(
| ասպետութիւն
բառը
ամենէն
յարմար
ր գտանք։
Աերոբ
իր զինուռրներով
Աասուն
Հասաատուե
չէն
ե տ ք Ազգապետ
ի մր Հան գա
ման ք ը կ բ ստանա
ր ։ Թս ւ֊ ր ք ե բ ն ու
քիւրտերը
զայն
կը նկատէին
Հայերու
փա չան։
Հա
յ ժողռվուբդր
զայն
կոչած
էր
Ագբէ
լ
Ր
Սէ՚բոբդ
որ Հայութեան
նուիրուած
խմբապետն
եղաւ
ե
Հուսալ
ա յն
ս՛եզ
^ ուր Հ"՛ յ ժողովս
ւ ր գ բ ծարաւ
Է բ է
Ֆեաա
յական
յեղափոխութեան
ամենէն
կարկառուն
դէմքն
էր։
օ
՚"
ո օ ս ր Հերռսապաչտ
ժողովուրդ
էր, պաշտամունքով
զիմաւոբեց
իր
ս՛րի
զաւակր
ե
զայն
նկատեց
իր գերագոյն
պետը։
Անչուչտ
կազմակեր֊
պութիւնը
ուժեղ
էր Հրայրովդ
Գուրգէնով
,
՛
Լար գան
վարդապետովդ
Գեղամով
ե. այլ մարտական
ուժերովդ
1
՚ " ՚
յ
ս
գէ*՛*
է
ձեռին՝
մարտական
Fonds A.R.A.M