546
ՊԱՏտւԻԹԻԻ
՚
Ն
կա խո
ւ. ա ծ էր Կ իւ լիզ*–*
ր ի խո սաովան
ու֊թ ենէն
։
Ըսա
Լքուսա
֊
պէ
Հ ի
Կի-֊֊լի՛–
զա ր իր կամ քուէ
ի ս լամա ց ած
էւ ամ ուսն ա ցած
Էր իր
եղբօր
Ջ՛" զո յ ին
Հետ
։
Երեք
ամի սնե ր Է ի *քեր առանձնա
ց ու ցած
էւ են թ ա ր կ ա ծ
Է ին ի ր են
ց
ա ղդե ց ս ւ թ ե ան , մ ի չա մա Հո լան
սպառն ա լ ի քով։
Հա՚ ր ց ր կրնա
ր վճռու
իլ
կ ի*֊1 ի զ*" րի խ ո ս ա ո վան ո ւ թ ե ա մ բ ։ Պ ո լս Էն
Հ ր ա ման եկած
Էր
Մ ու չ ի կ ա -
ռ ավա ր ի չին Պ ի թ լի ս ի
գա ա ա ր ան ի
առ
9
եւ Հանե լ կ ի*– լ ի զ ՚" ր ր " ՛ յ ն
պա–
ա ր ա ս ա ո ւ թ ե ա մ բ
որ
պ իա ի
յ ա յ ա ա բ ա ր Է ր թ Է իս լամ
Է
եւ
իր
կամքով
•.
եռացած
Է տունէն։
(
քուչի
եւ
Պիթլէսի
առաջնորդարանները,
ինչպէս
նաեւ
Մ չ" յ ՛հաչա
ի ժողովուրգր
տ է ր կանգնած
էին
^Է՚՜Լ
ի զ*" րին ,
սա­
կայն
անզօր
է ին այս պար ա գա
յ ին -
"՚
Գ^է^է Ր
ՏՀ՚սզո
յ ի մօտ
կը աՈաար ,
իսկ
իս լամ չ Է յխե ր ը էւ
հ ր եւե
լինե
ր ր մա Հո լան սպառնա
լի քնե
բ ով
ամէ–
ն ր սարսափեցուցած
է ին ։
Կ է
լ
է էզ
ա
Ր է ^°(՚ եղբա
յ ր Լք ի բ օն
(
քուչ
կ՛ աչ–
խ*"*"էր
,
ի " կ
^է ք"՜ ւՒզ՝
ս
Ր Ւ
՝ "՝
յՐ Ր
է
Լ է"
*
Վերջապէս
ո ղբե
ր գա կան պա
յ–
մանն ե ր ու. մ է ջ , չէ յխե
բու
րն կ ե ր ա կ ց ո ւ թ եամբ
եւ
էք ուս ա պէ
յ ի
Հօրեղբօր
Հսկողութեամբ
Կի*–լիզ
ա
րը
կէ փոխագրեն
Պիթէի"
-
առաջուց
անկէ
խոս­
տում
առնել ով
որ գա տա բան ի
ա / ւ ^ / ւ ւ
պիտի
յայտարարէ
թէ
ի ս լամա–
ցած
է իր կամքով։
Այո ամբողջ
գ որ ծ ոգու թ իւններ
ու ընթացքին
կիւ–
լիզ՚՚՚ԲԸ
է՛"Լ՛՛՛ցէ
ե–
խորամանկ
կր
շ ՚ ՚ ՚ Ր ֊ ^ է ֊
որպէս
զի որեւէ
կասկած
չունենան
իր
վր՚՚՚յ֊
ու նաեւ
Հոգեկան
քաջութիւն
կ՚ունենայ,
վերջին
վա յրկեան
ի պա
յ քա ր ր տան ե լու ։
*
է$Լէ"է
կուսակալը
դատ
ր ա յնպ իս ի
ձեւով
ս ա ր քած
էր,
որ
Հ՛"
յո ց առաջնորդարանը
չկարենար
մասնակցիլ
ատեանին։
Մէջ*"եղ
կը
աՏԼա ր Կ ի՛– լիզ՛"
ր ի մայրը
էւ վե ր ջ ին վայրկեան
ին Պ ի թ լի ո կր
Հասն
Էր
տանուտէր
\
քիրօն։
Թէ՛
կուսակալը,
թէ՛
չէյխերը
ե ֊
թէ
Մ՚՚ւսա
պէյի
ազգականները
խաբուած
էին
կ ի ւ լի զա ր ի զգո յչ
չ ար ժուհՂւեր էն էւ կր կարծէին
արդէն
յաղթանակ
ր տարած
։
Երր դատ
ա բան ի մէջ կ ը Հա րցնեն
, ֊
Հա*յ
ես , թէ
իս լամ, կ իւ լ ի զա ր ր յուսաՀատ
բո լո ր ր կը նայի
1
ւ
Հ՛" յ մը չի տեսներ
,
միայն
իր մօր ճիչեր
ը կր լսէ դատ
ա բան ի դռնէն
։
Ո՛–
կը պա Հան Հ է ո բ
–
ք՚
ս
յՐԸ
՚ " ՚ "
ե ա ն բերեն,
որպէս
ղի խօսի։
Երբ
մայրը
ատեան
կու
գո՛յ,
կ ի ւ լիզ՛"
ր ը կը գրկախառն
ու ի իր մօր Հետ էւ կը
յա յտաբաբէ
որ
ինքը
Հայ
է
եւ
կ՛ուզէ
Հայ Օեալ
,
թէ՝ Մուսա
պէյը
150
զինեալԱեբով
իրենց
տունը
կողոպտած
է էւ զէնքը
բռնի
կերպով
առեւանգած
։
կուսակալը
կը
ստիպռւի
աղջնակը
Հա յե բուն
յան ձնե լ։ Թուրքե
ր ը կը գրգռուին
,
կա­
տաղած
ամբոխը
դատարանի
առջեւ
կը Հաւաքուի
սպաննելու
կիւլիզա–
րը,
սակայն
զօրքի
Հրամանատար
ի
էւ ոստ իկանութ
եան
պաշտպանու­
թեան
տակ
կ իէ-լիզար
ը
կը փոխադրուի
Հ՛ո
յո ց թաղը
էւ կը
յանձնուի
առաջն
ո րդա բան ին
։
1889–
^
Յուլիսին
տեղի
ունեցած
այս դատի
միջոցին
Է որ Հայ
ժողովուրգր
բարոյական
յաղթանակ
մը կը տանի
էւ կ ազատէ
Կի՚-լիղ՚որը
ճ իւաղնեբռւ
ձեռքէն։
ԱՀա այդ թուական
ին
է որ
Կ է ^ լ է զ ՚ ՚ ՚ ր է
դատը
ընդդէմ
Մուսա
պէյին
կը փոխագրուի
Պոլիս։
Կի–~լիզ՚"րը
եւ
66
գիւղա­
պետն եր ճամբայ
կ՚ելլեն
զինուորական
ստուար
ջոկատ
ի մը
Հսկողու–
Fonds A.R.A.M