504
ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ
Ես աւլա, ւլօւ աւլա,
Մեր բնաղուն ո՞՛ր կ ՚ ա դ ա յ։
Եզն որ թնկնայ. դանակ կյւ շատնայ։
Զողորդ խօււք նօ՚ուց ու ււաւ–քսոշ|ւց խքցիր։
Զոտու| կեւ՚եք, անոտք ւ1 եր ծառ են ե։
Զոքանջն ու փեսեն. ւ|ա"յ չթթուի քասեն։
էն ւքսւ|ն որ իր տիրոջ չնմանի,
Եան ցտածուրիկ ե, եան դայածուրիկ։
էշն ի՞՛նչ դինայ դդեշ։
էշ, կ՚|ւսեն, եօթ |ու| դինայ,
քդյյե (յետի մօտ ւ|յո1են կյյ ւ1ուլնայ։
էն տարին որ ւ1 եղ ի կտսււատ շատ դայ,
Իշու ււյոչիկն եյ յուս կ՚իտայ։
ն դինայ
մյւջ յոշին նայուայ կայ։
Ընչիկ
ունիւք, պնչիկ
ունիւք,
Իսկի թանե խաթար չունիմ։
Ընձնե
եյի՛ յալ կյւ սովրցու։
Ըսած ե առուտուր, չյաած՝ ս ւ ռ ո ւ կ ո լ յ ։
Ըսեյն ու ենեյ՛ իրարու աւյյշեր են։
Ըսեյու ւ1եջն ու ե ն ե յո ւն ՝ սար ու ձոր կայ։
Ընձի չնաւատայ, խք եշուն կլւ նաւատայ՛
Թագաւորի քասեն եյնանն կ՚լւնկնայ։
Fonds A.R.A.M