322
ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ
Տէրտէրը
կրօնի
գա սեր կ
1
աւանգէ
ր ։
՚/»«
յրերն
ալ աղջկան ո դպրոցին
գաս
կու֊ աա
յ ին ։
Գարնան
աահն
թիֆոյի
Հիւանդութենէն
մեռաւ.
Փիէիապոսը։
Մ ես սուգ ու շ իւան
եղաւ։
քՒաղեոին
զ ի ^ ՚ ք Գ
է Ա
Ր
Ո Ա
Ւ ոլատին աակ
,
ժամ ու
պարաէղին
մէ^ ։
Պատուելի
ՏսվՀաննէսը
տարաւ
գործը
իր Հօր ե քոյրերու.
Հետ
մեծ
անձնուիրութեամբ
.
մինչեւ
որ
1879
թուի
սեպտեմբերին
Տ՚՚՚րօն
Հա սաւ
Հա յո ց Մ իա ց ֊՚
՚" /
Ընկեր ու թե ան ց
ըհ դՀ ան ու ր տեսուչ
Ա ա ր ըեան
Մկրտիչը։
Մ– ՍԱՐԸԵԱՆԸ ՄՈՒՇԻ ՄԷՋ
է
//
քուլա ր ր պա րտուած
էր։
Լու­
սս յ տաճարի
առաքեչատիպ
Խ ի~
զանցի
Հայ վա բժապետնե
բ ր մէկ
տարուան
մէ^ յաջողեր
է
է
ո
՚"
Ր
թ^
։
՛
Յ"՛Լ
ւ
՚
լ
ուսման
1
ւ
գիտութեան
սէրը
Տա–
րօնո
յ աչքս ա րՀ ին մ է^ .
1
ւ
տաբօնցին
արագօրէն
կը ս լան ար գէպի
լոյս
5
գէպի
գիտութիւն
1
ւ
գէպի
քք՚ե ս րոպեան
Հայ
գպրութիւնը։
1879
ք^"
լ
է գարնան
ան մ իրապէս
Ա . Մ ա ր ի ն է եկ եղեցւո
յ վ ա ր ը
բարձրացաւ
Հսկայ
չէնք
մը աղջկանց
վարժարանին
։
Ի՚ւկ
Հ
ա
յոց
Միա­
ցեալ
Ընկերութեանց
գպրս ցական
չէոքը
տզոց
բաժնին՝
շուտով
փոխա­
գրուեցաւ
Զոբոյ
թուղի Նէկ Աւետաբանի
Ա. Աստուածածին
եկեղեցւոյ
պտղատու
գ ր ախտանմ՝ան
պա ր տ է զն ե բ ու մ է^ կառս լցուած
ընգա
րձակ
բաբձրագիր
չ է ^ ՚ ք ը
։
Ուրեէքհ)
1879
թուի
աչն ան պատ բաստ
էին թէ՛ մանչերու
1
ւ
թէ՛
աղջկան
ց բաժն
ի լուսս
յ տ աճա բներ
ը։ Տզո ց բաժն
ի
ՀԷ^՚ՔԸ
իր բո լո բա ի–
քը ուր ի չ չէն քե ր չունէ
ր՝ չո բս կողմ էն ծեփուած
է ր
ճերմ ակ կէ Ր
ո
վ է
Պարտէզներու
անտառախ
իտ ստուերներով
ծածկուած
ա յգ
փա­
ռս՛ տ աճ ա ր ը . Տ"> ր օն ի ՛ս յգ գպրաաուն
ը
;
Մ ու չ ի կեգ բռնական
ը ^
Հեռուէն
գ ի ա ո ղի՚Ս վրա
յ մ եծ պատկառանք
կ* աղգէ ր ։ Տ՚՚ւրօնց
ին Հպարտ
ու
իյ ը–
րոիւտ կերպով
իր ^ա յեա ցքը
կ՝ուղղէր
ուէստեա
լներու
ա յգ
լուսս
յ ե.
փրկութեան
տաճարին
;
ուրկէ
գուբս
ելան
ուխտեալ
առաքեալներու
Հզօր փաղանգ
մը՝ լոյս ե գիտութ
իւն տա րածե լով Հա յ բեն ի ա չխարՀ ին ։
1879
թուի
օգոստոս
ամսոյն
վերջերն
էր*երբ
լսուե ցաւ թէ Մ իա–
ցեալ
Ընկերութեան
ընգՀանուր
տեսուչՄկրտիչ
Աարըեանը
կու գայ։
ք\) ի ֊
զանցի
ընտանիքը
արգէն
ամրան
արձակուրդին
իրենց
Հայրենիքը
մեկ­
ներ էր՝ տանելով
իրենց
Հետ տաբօնցիներսւ
սէրն
ու Համակրան
ք ը ։
Մուչի
կեդրոնական
Վարժարանի
տեսուչ
Աարըեանը
մեծ փառ­
քով մտաւ
Մո*–շ։
Հազարաւոր
տաբօնցիներ
ընգառա^
գնացեր
էին։
Աա–
թալ
ճամբան
ասեղ
նետելու
տեղ չկար։
Յորկընոցցի
թուրք՚՚Բէրիմ
պէկն
ա լ իր բազմաթիւ
ձիաւոր
Հետեւորդներով
մինչեւ
կուրաւսւ
Աարըեանի
դ իմա
ւ ո ր ութ եան
գնա ցեր էր։
Մեծ
էր խ ան դավա
ռութ
իւն
ը Տ՚որօնոյ
ուսուլքնակա
րօտ Հայ ժո­
ղովուրդին։
Fonds A.R.A.M